บทที่ 126 ผีปรากฏตัว
ส่วนรั้วก็สูงกว่าบ้านทั่วไปไม่น้อย
ในหมู่บ้านนี้มีอยู่หลายบ้านที่มีรั้วแค่หน้าบ้าน คนที่มีรั้วล้อมรอบทุกด้านน้อยมาก แต่บ้านผีสิงนี้นอกจากจะมีรั้วกำแพงรอบด้านแล้วยังไม่เตี้ยอีกด้วย ทำให้คนธรรมดายากจะปีนเข้ามา
“นังแพศยา! ข้าจะบอกให้นะ ต่อให้วันนี้เจ้าทำอะไรกับลูกชายข้าก็เสียเปล่า! นอกเสียจากว่าข้าตาย ไม่อย่างนั้นเจ้าอย่าหวังจะเข้าบ้านตระกูลสวี่ของเรา!” แม่หลินก่นด่าด้วยความโมโห
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “ท่านพูดให้มันดี ๆ หน่อย! ท่านอยากเข้ามาก็ได้! แต่ท่านมาคนเดียวไม่ได้หรอก ท่านไปเรียกคนในหมู่บ้านเรามา! ทุกคนชุมนุมกันที่นี่แล้วข้าจะให้ท่านเข้ามา!”
“เรียกก็เรียก! เจ้ารอก่อน! ถึงตอนนั้นข้าจะให้คนทั้งหมู่บ้านได้เห็นว่าเจ้ามันหน้าไม่อายถึงเพียงไหน!” แม่หลินเจอจางซิ่วเอ๋อยั่วโมโหจึงตะโกนกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด
จางชุนเถาดึงเสื้อจางซิ่วเอ๋อและกระซิบ “พี่…..”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงต่ำเบา ดังพอแค่ได้ยินกันสองคน “เจ้าไม่ต้องกลัว เดี๋ยวนางคิดได้ก็ไม่กล้าตามคนมาแล้ว…..”
“ต่อให้นางคิดไม่ได้ ไปตามคนมา ใครจะมาที่แบบนี้กับนาง” จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
แม่หลินมองหลีฮวา พูดขึ้น “หลีฮวา เจ้าเฝ้าอยู่ตรงนี้ ข้าไปตามคนก่อน!”
“ท่านแม่….ข้ากลัว” หลีฮวาบอกเสียงแผ่ว
นี่มันแถวบ้านผีสิงนะ จะไม่ให้นางกลัวได้อย่างไร
แม่หลินมองหลีฮวาอย่างผิดหวังกับความไม่เอาไหน แต่ได้หลีฮวาเตือนแม่หลินก็กลัวขึ้นมา เม
