กลับไป เรื่องเมื่อวานจะไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
คิดได้แบบนี้ สวี่อวิ๋นซานก็ก้าวขาไปทางหมู่บ้านอย่างว่องไว
แต่ตอนที่ถึงหน้าบ้านตระกูลสวี่ สวี่อวิ๋นซานไม่ได้ชะลอแม้เพียงนิดเดียว ส่วนจะไปที่ไหน ตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน รู้เพียงว่าตัวเองไม่อยากอยู่ในที่ที่น่าเสียใจแบบนี้อีกแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน
จางซิ่วเอ๋อส่งสวี่อวิ๋นซานไปแล้ว ได้แต่มองท่านหมอเมิ่งและพวกบัณฑิตจ้าวอย่างกระอักกระอ่วน
ทุกคนคงได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของสวี่อวิ๋นซานกันหมดแล้ว จางซิ่วเอ๋ออยากอธิบาย แต่ก็รู้สึกว่าระหว่างตัวเองและสวี่อวิ๋นซานไม่มีอะไรอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องอธิบาย
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้น “เรื่องในคืนนี้รบกวนพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ”
นางลำบากใจเล็กน้อย บัณฑิตจ้าวเดินกลับบ้านไปนอนได้ แต่ท่านหมอเมิ่งจะทำอย่างไร? ดึกดื่นป่านนี้ถ้าให้ท่านหมอเมิ่งเดินทางกลับอีกจางซิ่วเอ๋อรู้สึกผิดจริง ๆ
บัณฑิตจ้าวมองความลำบากใจของจางซิ่วเอ๋อออกจึงเอ่ยขึ้น “ท่านหมอเมิ่ง ถ้าท่านไม่รังเกียจที่บ้านข้าคับแคบ ไปพักผ่อนที่บ้านข้าสักคืนเถอะ”
ถ้าเป็นคนอื่น บัณฑิตจ้าวไม่มีทางพูดเชื้อเชิญแบบนี้หรอก
ไม่ใช่ว่าบัณฑิตจ้าวใจแคบไม่อยากช่วย แต่คนอื่นต้องกังวลว่าโรคของเขาจะติดต่อได้ หากเขาผลีผลามเอ่ยปากคงไม่เหมาะนัก
แต่บัณฑิตจ้าวไม่กลัวว่าท่านหมอเมิ่งจะคิดแบบนี้ ท่านหมอเมิ่งมารักษาให้เขาโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายหลายต่อหลายหนแล้ว แถมอีกฝ่ายเองก็เคยบอ
