กว่าโรคของเขาไม่ใช่โรคติดต่อ
ท่านหมอเมิ่งเอ่ยยิ้ม ๆ “เช่นนั้นรบกวนอาจารย์จ้าวด้วย”
จางซิ่วเอ๋อถอนใจเบา ๆ เอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ “พรุ่งนี้เช้าข้าจะเตรียมข้าวเช้าไว้ให้นะเจ้าคะ ถึงเวลาให้เอ้อร์หลางมารับก็พอ”
ตอนแรกบัณฑิตจ้าวอยากปฏิเสธ เพราะระหว่างเขาและจางซิ่วเอ๋อไม่เคยคุยไว้ว่าจะกินข้าวเช้าของจางซิ่วเอ๋อด้วย
คิดไม่ถึงว่าวันนี้จางซิ่วเอ๋อจะทำข้าวเช้าให้ด้วย แต่น่าจะเป็นเพราะท่านหมอเมิ่ง บัณฑิตจ้าวจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ก่อนสวี่อวิ๋นซานไป เขาได้ให้ค่ารักษาท่านหมอเมิ่งเรียบร้อยแล้ว แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกไม่ดีจริง ๆ ที่เรียกท่านหมอเมิ่งมากลางค่ำกลางคืนแบบนี้ ดังนั้นพรุ่งนี้เช้าจะปล่อยให้ท่านหมอเมิ่งท้องว่างไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าให้บัณฑิตจ้าวทำข้าวเช้าให้จางซิ่วเอ๋อยิ่งรู้สึกไม่ดีไปใหญ่ บ้านบัณฑิตจ้าวยากจนข้นแค้นขนาดนั้นแล้ว คงลำบากน่าดูถ้าต้องดูแลท่านหมอเมิ่งด้วย
รอจนคนอื่นออกไปกันหมด จางซิ่วเอ๋อถึงปิดประตูบ้าน ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกและไปนอน
ท่ามกลางความมืดทะมึนนอกบ้านขณะนั้นยังมีคนสองคนยืนอยู่
เถี่ยเสวียนมองเจ้านายตัวเองพลางเอ่ย “เจ้านาย ดูสิ ตอนนี้บ้านก็ถูกซ่อมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เรื่องยุ่ง ๆ ก็จัดการหมดแล้ว คนก็ไปนอนแล้ว เราสองคนก็กลับไปนอนกันเถอะขอรับ”
ชายชุดเทามองทางตัวบ้านอย่างมีความหมายก่อนจะกล่าว “ทำอย่างสุดท้าย”
เถี่ยเสวียนมีลางไม่ดีขึ้นมาในบัดดล “คงไม่ใช่ว่าต้องขนอิฐอีกนะขอรับ?”
ชายชุดเทาชี้ไปท
