างภูเขา “ขึ้นเขา”
เถี่ยเสวียนพูดอย่างสงสัย “บนภูเขาไม่มีคน เราขึ้นเขาไปทำไมกันขอรับ?”
ชายชุดเทาไม่อธิบาย เดินตรงดิ่งไปทางภูเขา เถี่ยเสวียนรีบตามไปติด ๆ มีเจ้านายแบบนี้เขาก็จนปัญญา……
จางซิ่วเอ๋อวุ่นวายจนเหนื่อย จึงหลับยาวถึงเช้า
พอถึงรุ่งเช้าก็ตื่นตั้งแต่ฟ้าสาง
ที่จริงนางยังนอนไม่อิ่มเท่าไหร่ แต่พอนึกได้ว่าตัวเองรับปากจะทำข้าวเช้าจึงยอมตื่น
ชุนเถาเองไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อเหนื่อยคนเดียว จึงมานึ่งซาลาเปาด้วยกัน
ไม่นานนัก สองพี่น้องก็เอาซาลาเปาใส่ในหม้อจนเสร็จ
ชุนเถานั่งยอง ๆ คอยดูไฟในเตา ส่วนจางซิ่วเอ๋อทำความสะอาดลานบ้านก่อนจะไปเปิดประตู
พอเปิดประตูได้ นางก็ตกใจจนสะดุ้งกับของหน้าประตู
หน้าประตูมีหมูป่าตัวเบ้อเริ่มล้มอยู่
จางซิ่วเอ๋อมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใคร มีเพียงหมูป่าตัวนี้ล้มอยู่หน้าประตูบ้านนางพอดิบพอดี……
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ขอให้ตัดใจจากซิ่วเอ๋อได้และเจอคนที่ดีมีชีวิตใหม่ที่ดีนะคะอวิ๋นซาน
ชายชุดเทานี่ก็อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ตลอดเลยค่ะ ใครเนี่ย
ปล.เรือท่านหมอกับท่านบัณฑิตนี่มันก็ดีเหมือนกันนะ
ไหหม่า(海馬)
