ยนพูดอย่างยอมรับชะตากรรม
ชายชุดเทาตาหยี เถี่ยเสวียนเห็นเข้าจึงรู้ว่าตัวเองตกหลุมพราง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คนผู้นี้คือเจ้านายล่ะ เขาคงไม่ให้เจ้านายตัวเองปลอมตัวเป็นผีไปหลอกคนจริง ๆ หรอกถูกไหม?
ชายชุดดำแก้เชือกรัดชุดของตัวเอง เอาผมมาปิดหน้าจนเกือบหมด
จากนั้นเขากระโดดลงจากต้นไม้ กระโจนย่องเบาไปทางแม่หลินและหลีฮวา
เนื่องจากเป็นคนฝึกวรยุทธ เถี่ยเสวียนจึงเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไว
หลีฮวามองเห็นไม่ชัด เห็นเพียงเงาทะมึนผ่านตานางไป
นางจับมือแม่หลินไว้และละล่ำละลักพูด “ท่านแม่….ท่านแม่…..มีผี”
แม่หลินได้ฟังจึงเอ่ยขึ้น “เหลวไหล มีผีที่ไหนกัน!”
“กรี๊ด…..แม่…..” หลีฮวาตัวสั่น
“มีจริง ๆ แม่ดูสิ….” หลีฮวาชี้ไปจุดนึงพลางพูด
แม่หลินหันตามไปมองอย่างสงสัย หน้านางซีดเผือดทันทีที่มอง นางเห็นเงาผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิงยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองพวกนางด้วยท่าทางขนหัวลุก
ที่น่ากลัวสุดคือพอพวกนางกระพริบตาเงานั้นก็หายไป
กว่าพวกนางจะเห็นเงานั้นอีกครั้ง มันก็ไปอยู่อีกที่หนึ่งแล้ว
“กรี๊ด…..ผีหลอก!” ตอนนั้นเองแม่หลินก็ร้องโหวกเหวกขึ้นมา
นางไม่สนเรื่องจะหาเรื่องจางซิ่วเอ๋อแล้ว วิ่งออกไปอย่างสุดแรงเกิด
หลีฮวาทั้งกลิ้งทั้งคลานตามไปด้านหลัง
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเสียงจากในสวนแล้วต้องเบ้ปาก เห็นสองคนนี้กล้ามาตอนกลางคืนก็นึกว่าจะใจกล้า ที่ไหนได้เป็นพวกขี้ขลาด
ไม่รู้ว่าสองคนนั้นไปตกใจกับหมาแมวจรจัดที่ไหน
