บทที่ 122 ตุ๋นของป่า
นางรีบเดินเร็วขึ้นและเอ่ย “ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”
“ซานหยาอยู่ข้างใน นางบอกว่าถ้าเจ้ายังไม่กลับมา ใครมาก็ไม่เปิดประตูให้” บัณฑิตจ้าวอธิบาย
จางซิ่วเอ๋อฟังมาถึงตรงนี้ก็รีบอธิบาย “นางคนนี้เชื่อฟังมากไปหน่อย เดี๋ยวข้าจะต่อว่านางให้นะเจ้าคะ”
“ไม่ต้อง ข้าว่าซานหยาทำได้ดี ถ้ามีคนไม่ดีมา ฉวยโอกาสที่เจ้าไม่อยู่เข้าบ้านเจ้าจะทำอย่างไร” บัณฑิตจ้าวเข้าใจ
จางซิ่วเอ๋อตะโกนเข้าไปในประตู “ซานหยา พี่ ๆ กลับมาแล้ว เจ้ารีบเปิดประตูเร็ว”
ซานหยาถึงยอมเปิดประตู
บัณฑิตจ้าวถามด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ “กลอนประตูบ้านเจ้าซ่อมเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อวานตอนข้ามาเหมือนจะยังไม่ซ่อมเลยนะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าตัวเองจะอธิบายอย่างไรดี จึงได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ และบอกปัด “วันนี้ตื่นแต่เช้า เลยหาคนมาทำน่ะเจ้าค่ะ”
ดีที่บัณฑิตจ้าวถามไปอย่างนั้นเพื่อแสดงถึงความแปลกใจของตัวเองเฉย ๆ ส่วนจางซิ่วเอ๋อจ้างใคร ทำไมถึงไวขนาดนี้ เขาไม่ได้อยากรู้
จางซิ่วเอ๋อเห็นซานหยาแล้วบอกยิ้ม ๆ “ซานหยา หลังจากนี้ถ้าท่านอาจ้าวและเอ้อร์หลางมาเจ้าไม่ต้องระแวงขนาดนี้นะ”
บัณฑิตจ้าวสัมผัสได้ถึงความเชื่อใจจากจางซิ่วเอ๋อ รู้สึกอุ่นใจ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ทุกคนคงหิวกันแล้วใช่ไหม ข้ากรอกข้าวลงหม้อก่อนแล้วพวกเราค่อยเริ่มเรียนนะเจ้าคะ”
จางซิ่วเอ๋อยกกระต่ายในมือขึ้นพลางเอ่ย “วันนี้เรากินกระต่ายตัวนี้แหละ”
จางซิ่วเอ๋อพูดจบ ขมวดคิ้วมองกระ
