บทที่ 121 ตัวยุ่ง
สวี่อวิ๋นซานเห็นหลีฮวาเป็นแบบนี้ก็รีบไล่ตามไป
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นห่วงหลีฮวา เขากลัวว่าเดี๋ยวหลีฮวาไปเจอกับจางซิ่วเอ๋อที่ลงเขาไปแล้วจะหาเรื่องนาง
พอคิดไปถึงที่คนในครอบครัวตัวเองหาเรื่องจางซิ่วเอ๋อไม่หยุด สวี่อวิ๋นซานก็อัดอั้นตันใจยิ่งนัก
ในสายตาสวี่อวิ๋นซาน จางซิ่วเอ๋อก็มีใจให้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นเมื่อก่อนคงไม่ดีกับเขาขนาดนั้น เวลาคุยกับเขาก็พูดจาด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน
ที่จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ เป็นเพราะครอบครัวเขาทั้งหมด จางซิ่วเอ๋อถึงได้หมดใจไม่อยากแต่งเข้ามา
สวี่อวิ๋นซานคิดไปคิดมาก็นึกโมโห
ตอนหลีฮวาวิ่งลงเขาไป ก็เห็นจางซิ่วเอ๋อและชุนเถาสองคนกำลังลงเขาอย่างไม่รีบร้อน นางโมโหจากสวี่อวิ๋นซานเป็นทุนเดิม พอตอนนี้มาเห็นจางซิ่วเอ๋อจึงเห็นนางเป็นตัวต้นเหตุ แค้นจากก้นบึ้งของจิตใจ
นางไล่ตามขึ้นไปจากด้านหลัง ผลักจางซิ่วเอ๋อไปด้านข้าง
ร่างของจางซิ่วเอ๋อเซไป ชุนเถาเห็นท่าไม่ดีรีบคว้าจางซิ่วเอ๋อไว้ เป็นครู่ใหญ่กว่าจางซิ่วเอ๋อจะทรงตัวได้ นางนึกกลัวไม่น้อย ถ้าล้มจริง ๆ ต้องกลิ้งลงไปตามเขาแน่ ๆ
นางมองหลีฮวาอย่างบันดาลโทสะ “หมาบ้าจากไหนกัน มาถึงก็ไล่กัดคนมั่วเลยนะ!”
หลีฮวาตาแดงก่ำมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเกรี้ยวกราด อย่างกับจางซิ่วเอ๋อไปรื้อหลุมศพบรรพบุรุษของนาง และพูดด้วยความโกรธแค้น “เพราะเจ้า! เพราะเจ้า! เพราะเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว รู้ว่าที่ตอนนี้หลีฮวาเป็นแบบนี้ต้องเป็น
