บทที่ 120 หยั่งเชิง
แค่เห็นจางซิ่วเอ๋อเดินมาหาตัวเอง สวี่อวิ๋นซานก็ยังมีความสุขได้ “ซิ่วเอ๋อ”
จางซิ่วเอ๋อมาอยู่ตรงหน้าสวี่อวิ๋นซานโดยแบกฟ่อนหญ้าไว้ที่หลัง พร้อมพูดเข้าประเด็น “เมื่อวานขอบคุณนะที่เจ้าออกตัวให้ข้า”
ใบหน้าสวี่อวิ๋นซานฉายแววเก้อเขินเล็กน้อย “เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ระหว่างเราเจ้าไม่ต้องขอบคุณหรอก”
จางซิ่วเอ๋อกลับพูดด้วยหน้าบึ้งตึง “ทำไมระหว่างเราถึงไม่ต้องขอบคุณ สวี่อวิ๋นซาน ข้าขอบคุณเจ้าจากใจจริง แต่ข้าหวังว่าต่อไปนี้เจ้าอย่าพูดแบบนี้อีก หากใครมาได้ยินเข้าไม่รู้ว่าจะพูดถึงข้าอย่างไรบ้าง”
“ซิ่วเอ๋อ ข้า….รู้แล้ว” สวี่อวิ๋นซานนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับจางซิ่วเอ๋อที่เป็นที่พูดถึงอยู่ในตอนนี้ ก็รู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ไม่ดี แต่ได้ยินจางซิ่วเอ๋อปัดความสัมพันธ์กับเขาแบบนี้สวี่อวิ๋นซานยังผิดหวังอยู่มาก
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาก่อนจะเอ่ยถาม “เจ้าเคยมาที่บ้านผีสิงไหม?”
สวี่อวิ๋นซานได้ยินมาถึงตรงนี้ หน้าขึ้นสีแดงและบอกตะกุกตะกัก “เคย…..เคยมาครั้งหนึ่ง แต่ไม่กล้าเข้าไป”
“เคยมาแค่ครั้งเดียวเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วถาม
สวี่อวิ๋นซานรีบบอก “เจ้าไม่อยากเห็นข้า ข้าก็ไม่กล้าไปหาเจ้าบ่อย ๆ”
ได้ยินสวี่อวิ๋นซานบอกแบบนี้ และสีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้าดูไม่เสแสร้ง จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่ฝีมือสวี่อวิ๋นซาน
แต่เพื่อป้องกันความผิดพลาด จางซิ่วเอ๋อยังคงหยั่งเชิงถามต่อ “เจ้าซ่อมหน้าต่างเป็นไหม?”
สีหน
