บทที่ 119 ช่วยทำงาน
ถ้าไม่ใช่เห็นแก่เจ้านายตัวเอง ขอร้องให้เขาไปเขาก็ไม่ไปหรอก
ทั้งเจ้านายและบ่าวสองคนหลับไปทั้งแบบนั้น
เสี่ยวเอ้อที่โรงเตี๊ยมไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปรบกวน แต่เวลาผ่านทางนี้มักจะมองเข้ามาข้างในด้วยสีหน้าประหลาด
และนึกพึมพำในใจ ชายชุดดำดูไม่เหมือนคนที่จนขนาดไม่มีเงินเช่าสองห้อง แต่ตอนนี้กลับพาบุรุษอีกคนที่หน้าตาดูดีเข้าไปอยู่ด้วยกัน
ไม่ให้เขาคิดมากไม่ได้หรอก…..
ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อขึ้นเขา ตามคำบอกว่าอยู่ใกล้เขาก็ต้องกินของเขา ถึงแม้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่กังวลเรื่องความเป็นอยู่ แต่มีความผูกพันธ์กับภูเขานี้อยู่ อยู่ที่บ้านไปก็เบื่อ สู้มาเดินเล่นบนเขาดีกว่า
ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ที่บ้านมีกลอน ขอแค่ลงกลอนที่บ้านให้แน่นหนาก็ไม่ต้องให้ใครอยู่เฝ้าบ้าน
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อพาจางชุนเถาขึ้นเขามาด้วยกัน ทั้งสองคิดว่าถ้าเจอจางซานหยาบนภูเขา ช่วยจางซานหยาตัดหญ้า นางจะได้ไม่ลำบากมาก
ช่วงมื้อเย็นจางซานหยาก็จะได้มาเรียนอ่านหนังสือด้วยกัน
อย่างไรเสียขอแค่จางซานหยาเอาหญ้ากลับไปมากพอ คนตระกูลจางไม่สนหรอกว่าจางซานหยาทำอะไรไปบ้าง
อีกอย่าง ภูเขานี้ใหญ่ขนาดนี้ คนตระกูลจางคงไม่ส่งคนมาจับตาดูจางซานหยา แค่จางซานหยาบอกว่าตัวเองอยู่บนเขาตลอดคงไม่มีใครรู้หรอก
เมื่อคืนจางซานหยาไม่ได้มากินข้าว จางซิ่วเอ๋อต้องรับแขกจึงไม่มีเวลาไปส่งอาหารให้จางซานหยาและแม่โจว
ส่วนตอนเช้าจางซิ่วเอ๋อก็ไม่เห็นจางซานหยาไปบ้านผีสิง
