บทที่ 118 ประตูถูกซ่อมเสร็จแล้ว
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าเสียงที่นางได้ยินเมื่อคืนคือเสียงอะไร ที่แท้มีคนมาซ่อมประตูกับกำแพงให้นี่เอง
แต่ใครกันล่ะที่ทำ?
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองกุญแจ ตอนนี้นางแทบจะมั่นใจได้แล้วว่าคนที่มานั้นไม่ได้อยากแย่งบ้านหลังนี้กับนาง เขาแอบเข้ามาซ่อมประตูบ้าน ซ่อมเสร็จแล้วยังทิ้งกุญแจไว้ให้อีก เห็นชัด ๆ ว่าอยากจะช่วยนาง
จางซิ่วเอ๋ออดอุทานไม่ได้ “ใจบุญยิ่งกว่าเหลยเฟิง*เสียอีก”
*เหลยเฟิง(1940-1962) นายทหารคนหนึ่งที่ประธานเหมาเจ๋อตงยกย่องว่าเป็นบุคคลตัวอย่างที่ขึ้นชื่อในด้านความมีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น
“ใครกันเหรอเหลยเฟิง?” จางชุนเถาถามอยู่ข้าง ๆ
จางซิ่วเอ๋อ “……”
ดีที่จางชุนเถาเห็นจางซิ่วเอ๋อไม่ตอบแล้วไม่ได้จี้ถามต่อ
“จริงสิ พี่ เมื่อเช้าพี่ปิดห้องไว้แน่นหนาขนาดนั้นทำไมกัน?” จางชุนเถาถามอย่างอดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาและเอ่ยขึ้น “เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงบางอย่าง เลยกลัวนิดหน่อย…..คิดไม่ถึงว่ามีคนมาซ่อมประตูหน้าบ้านให้”
จางชุนเถาได้ฟังจึงเอ่ยเสียงต่ำ “พี่ พี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอเจ้าคะว่าใครซ่อม?”
จางซิ่วเอ๋อเห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของจางชุนเถาก็รู้ว่าจางชุนเถาต้องคิดมากแน่ ๆ นางจึงเอ่ยขึ้น “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าใครซ่อม ถ้ารู้แล้วคนผู้นั้นก็ไม่จำเป็นต้องมาตอนกลางคืน มาตอนกลางวันแบบเปิดเผยก็ได้”
จางชุนเถาได้ฟังจึงตอบ “ข้าก็นึกว่าพี่สวี่เป็นคนซ่อม…..”
จางซิ่วเอ๋อเห็นเวลาท
