บทที่ 117 ชีวิตดี ๆ ของคนตระกูลจ้าว
เขาจะได้รักษาโรคตัวเองดี ๆ ด้วย ไม่แน่วันไหนอาจจะหายดีก็ได้
คิดมาถึงตรงนี้ สายตาที่บัณฑิตจ้าวมองจางซิ่วเอ๋อก็เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
เขารู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นผู้มีพระคุณของตัวเอง ไม่อย่างนั้นบ้านเขาคงใช้ชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้
“มากินขาหมูเร็วเจ้าค่ะ” จางซิ่วเอ๋อเรียกยิ้ม ๆ
เห็นจ้าวเอ้อร์หลางไม่ยอมคีบขาหมูเอง จางซิ่วเอ๋อจึงยกจานขึ้นและกวาดใส่ถ้วยจ้าวเอ้อร์หลางไปไม่น้อย ส่วนบัณฑิตจ้าวนั้นคงไม่เป็นการดีที่จะทำเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงได้แต่เรียกเรื่อย ๆ
ส่วนท่านหมอเมิ่งไม่ต้องให้ใครเป็นห่วง ตอนนี้กำลังกินเนื้อตุ๋นน้ำแดงอย่างเอร็ดอร่อย
“ซิ่วเอ๋อ ทำเป็นเล่นไป กับข้าวที่เจ้าทำนี่อร่อยจริง ๆ ข้าว่าอาหารที่อิ๋งเค่อจวียังทำได้ไม่อร่อยเท่าเจ้า” ท่านหมอเมิ่งชมจากใจจริง
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็หัวเราะเขิน “แต่ท่านอาต้องพลอยโดนหูครึ่งเซียนอาฆาตไปด้วยน่ะสิเจ้าคะ”
ท่านหมอเมิ่งบอกยิ้ม ๆ “ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับเจ้าหรือไม่ ในเมื่อข้ามาเจอก็ต้องยุ่งเสียหน่อย ข้าเป็นคนเป็นมิตรกับผู้อื่นจริง แต่ก็ใช่ว่าจะทนเห็นใครต้มตุ๋นคนอื่นแบบนี้ต่อหน้าต่อตาได้”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าที่ท่านหมอเมิ่งพูดคือความจริง ความรู้สึกผิดในใจจึงน้อยลงไป
“แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องขอบคุณท่านอานะเจ้าคะ” น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อฟังดูจริงใจเหลือแสน
ท่านหมอเมิ่งช่วยพวกนางสองพี่น้องไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแ
