ล้ว
“ต่อไปนี้ไม่ต้องพูดขอบคุณกันแล้ว ถ้าเจ้าขอบคุณข้าจากใจจริง เลี้ยงข้าวข้าบ่อย ๆ ข้าก็พอใจแล้ว” ท่านหมอเมิ่งบอกเสียงนุ่ม
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ยิ้ม และรู้สึกว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนดีที่หายากจริง ๆ
คนแบบนี้ถ้าไปอยู่ยุคปัจจุบันต้องเป็นเทวดาชุดกาวน์แน่ ๆ ไม่รู้ว่าจะมีคนมาชอบตั้งเท่าไหร่
ต่อให้เป็นยุคโบราณ ก็มีพวกสาว ๆ หมายตาอยู่ไม่น้อย
อย่างแม่หม้ายหลิว….
นางคงไม่โจมตีตนโดยไร้สาเหตุหรอก ต้องเป็นเพราะท่านหมอเมิ่งแน่ ๆ
ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าแม่หลินและแม่หม้ายหลิวเคยมาแอบดูจับผิดตัวเอง แต่จำที่แม่หม้ายหลิวห้ามไม่ให้ท่านหมอเมิ่งมารักษาชุนเถาได้
จางซิ่วเอ๋อคิดมาถึงตรงนี้ก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
อย่างแม่หม้ายหลิว ท่านหมอเมิ่งจะไปชอบได้อย่างไร
จางซิ่วเอ๋อคิดไปก็เริ่มโมโหอีกแล้ว นางไม่เคยอยากมีเรื่องกับแม่หม้ายหลิว และไม่มีอะไรในกอไผ่กับท่านหมอเมิ่ง แต่แม่หม้ายหลิวกลับชอบมาหาเรื่อง
ชั่วขณะต่อมาจางซิ่วเอ๋อก็คิดได้ว่าวันนี้ควรเป็นวันที่น่าดีใจ ไม่จำเป็นต้องไปคิดเรื่องชวนเสียอารมณ์พวกนี้
หลังจากกินข้าวเสร็จ จางซิ่วเอ๋อยกน้ำมาให้ทุกคนดื่ม ที่บ้านไม่มีชา จึงได้แต่กินน้ำไปก่อน
นางยื่นเงินให้บัณฑิตจ้าวสามสิบเหรียญ
“ท่านอาจ้าว ข้าให้ค่าแรงท่านล่วงหน้าสิบวันก่อน พรุ่งนี้ท่านมาสอนหนังสือพวกเราได้เลยเจ้าค่ะ” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ
บัณฑิตจ้าวรีบบอก “ข้ายังไม่ได้สอนพวกเจ้าเลย จะรับเงินก่อนได้อย่างไรกัน? ไม
