่ได้หรอก!”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “หรือท่านคิดจะเอาเงินไปแล้วไม่มา?”
“ข้าไม่มีทางทำแบบนั้นแน่!” บัณฑิตจ้าวบอกอย่างแน่วแน่
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็จบ ท่านไม่ได้จะรับเงินไปแล้วไม่ทำงาน ถ้าเช่นนั้นรับเงินล่วงหน้าไม่ดีตรงไหน? ท่านไปซื้อยาก่อน กินยาแล้วสุขภาพดีขึ้น เวลาสอนพวกเราจะได้มีแรงมากขึ้นอย่างไรเจ้าคะ”
“ในเมื่อช้าเร็วก็ต้องรับเงินอยู่ดี รับก่อนก็ไม่ใช่ไม่ดีตรงไหน อาการป่วยของท่านปล่อยแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว” ท่านหมอเมิ่งเกลี้ยกล่อม
บัณฑิตจ้าวคิดไปคิดมาจึงรับเงินไว้ มองจางซิ่วเอ๋อด้วยความซาบซึ้ง
ตั้งแต่บัณฑิตจ้าวป่วย เขาก็แทบไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นอีกเลย คนในหมู่บ้านนี้อย่าว่าแต่ช่วยเขาเลย แค่เห็นเขาก็หลบกันเป็นพัลวัน
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อทำช่างอบอุ่นไปถึงหัวใจของบัณฑิตจ้าว
บัดนี้ฟ้ามืดได้ที่แล้ว บัณฑิตจ้าวและท่านหมอเมิ่งจึงพากันเดินออกจากป่าด้วยกัน
ส่วนจางซิ่วเอ๋อไม่มีอะไรให้เก็บกวาดแล้วในตอนนี้ เมื่อครู่จ้าวเอ้อร์หลางช่วยล้างจานล้างหม้อ ทำงานบ้านทุกอย่างจนเสร็จเกือบหมด
ถึงแม้จ้าวเอ้อร์หลางจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่เพราะที่บ้านไม่มีผู้หญิง เรื่องที่ผู้หญิงทำเขาเองก็ทำได้ดี
จางซิ่วเอ๋อเหนื่อยมาทั้งวัน ล้าแล้วเหมือนกัน จึงนอนพร้อมชุนเถา
ด้วยความที่นอนไวไป จางซิ่วเอ๋อจึงตื่นมาอีกรอบหนึ่งตอนเที่ยงคืน
ในตอนที่นางตั้งใจจะพลิกตัวนอนอีกรอบ ก็ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันจากในลานบ้าน
เสียงก๊องแก๊
