ดังนั้นนางจึงเอาของกินมาฝากจางซานหยาตอนขึ้นเขา
ทั้งสองเดินทั่วเขารอบนึงก็ไม่เห็นจางซานหยา
“พี่ใหญ่ พี่ว่าเมื่อวานหลังจากที่แม่และซานหยากลับไปแล้วจะโดนรังแกไหมเจ้าคะ” จางชุนเถาถามอย่างเป็นห่วงจางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ ต้องโดนรังแกอยู่แล้ว ต้องดูว่ารังแกถึงขนาดไหนแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินมีความโมโหอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าจะหาเรื่องอย่างไรบ้าง“ตอนนี้เรายังไปไม่ได้ ถ้าไปพวกเขาน่าจะโมโหกว่าเดิม” จางซิ่วเอ๋อก็อยากไปดู แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้แม่เฒ่าจางโกรธแค้นตัวเองฝังใจจึงตัดสินใจว่าอย่าเพิ่งไปดีกว่าอย่างน้อยต้องรอให้ไม่มีคนก่อนค่อยไปสองพี่น้องกำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นจางซานหยาสะพายตะกร้าเดินตัวโอนเอนขึ้นเขามาทั้งสองสบตากันและรีบเดินเข้าไป“ซานหยา เจ้าเป็นอะไรไป” จางชุนเถาถามอย่างเป็นห่วงจางซานหยาเงยหน้าขึ้นมา เห็นว่าเป็นพี่สาวสองคนของตัวเองก็มีสีหน้าดีใจ แต่หน้านางดูง่วงไม่น้อย เห็นแล้วรู้เลยว่าเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนซานหยาเอ่ยเสียงเบา “เมื่อวานหลังจากที่พวกเรากลับไป ที่บ้านมีถ้วยยังไม่ได้ล้างมากมาย ห้องครัวก็สกปรกมาก และยังมีเสื้อผ้าจำนวนหนึ่ง…..ข้ากับแม่ทำงานกันถึงดึก ตอนเช้าตื่นมาข้าจึงตามแม่ไปซักผ้าต่อ……”“หลังจากที่เจ้าทำงานพวกนั้น พวกนั้นยังให้เจ้ามาตัดหญ้าอีกรึ” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองจะทนไม่ไหวแล้วนางคิดว่าตัวเองเป็นคนใจเย็นมาตลอด แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องเลว ๆ ที่คนตระกูลจางทำ นางแทบคุมไฟโทสะในใจ
