ตัวเองไม่ไหวจางซานหยาก้มหน้า เห็นจางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้นางไม่กล้าพูดต่อจางซิ่วเอ๋อจับหน้าอกตัวเอง “โมโหชิบ!”นางพยายามทำให้ตัวเองเย็นลง โมโหพวกสุดติ่งแบบนี้ไปก็แก้ปัญหาไม่ได้ตอนนี้นางไปอาละวาดก็ไม่ได้ ถึงอย่างไรแม่โจวและซานหยายังอาศัยอยู่ที่ตระกูลจาง…..จางซิ่วเอ๋อข่มความโมโห หายใจออกยาว ๆ ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่นุ่มขึ้น “ซานหยา เจ้ากลับบ้านนอนไป”“ข้าไม่กล้า…..” จางซานหยานึกถึงคนตระกูลจางแล้วไม่กล้าจางซิ่วเอ๋อยื่นกุญแจในมือให้จางซานหยาและเอ่ยขึ้น “ไปบ้านที่แท้จริงของพวกเราพี่น้อง”กลัวจางซานหยาไม่เข้าใจ จางซิ่วเอ๋ออธิบายเพิ่ม “บ้านผีสิง”จางซานหยาสับสนนิดหน่อย ไม่รู้ว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อถึงให้กุญแจกับนางแต่ตอนนี้นางง่วงมาก มึนไปหมด จึงคิดไม่ถึงว่าตัวเองควรถาม“เชื่อที่พี่ใหญ่บอก เจ้ากลับไปนอนก่อน ส่วนเรื่องหญ้าเจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีกลับไปส่งงาน ข้ากับพี่ใหญ่จะตัดให้” จางชุนเถาบอกด้วยความสงสารจับใจจางซานหยาพยักหน้า วางตะกร้าลงและเดินกลับไปอย่างล่องลอยจางซิ่วเอ๋อกำชับอย่างเป็นห่วง “ตอนนอนลงกลอนประตูจากด้านในด้วยนะ ถ้าไม่ใช่พวกพี่ไม่ต้องเปิดประตู!”จางซิ่วเอ๋อมองตะกร้าบนพื้น รวมถึงเชือกในตะกร้า สีหน้าอึมครึมมืดมนจนแทบจะมีน้ำหมึกซึมออกมาสีหน้าจางชุนเถาก็ไม่ค่อยดี นางเอ่ยอย่างโมโห “พวกเขาทำเกินไปแล้ว!”“พี่ อีกหน่อยเราหาเงินได้เยอะแล้วต้องหาทางพาซานหยาออกมานะ” จางชุนเถากล่าวจางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “แ
