เราสองคนเป็นไปไม่ได้แล้วจริง ๆ ถ้าเจ้ายังนึกถึงความผูกพันในอดีตก็อย่ามารบกวนข้าอีก”“ซิ่ว….ซิ่วเอ๋อ……” สายตาสวี่อวิ๋นซานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเขาไม่เข้าใจ ตอนแรกยังดี ๆ กันอยู่เลย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้จางซิ่วเอ๋อดึงชุนเถาให้เดินลงจากเขา ไม่สนใจสวี่อวิ๋นซานที่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมไม่กล้าไล่ตามมาสายตาสวี่อวิ๋นซานเปี่ยมด้วยความหดหู่ ซิ่วเอ๋อ เจ้าหมดใจกับข้าแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่! ข้าไม่เชื่อ! ข้าต้องแต่งงานกับเจ้าให้ได้!ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว…………………………………………
“ถ้าเจ้าไม่มายั่วยวนพี่ข้า! พี่ข้าจะไม่เอาข้ารึ? เป็นความผิดของนังจิ้งจอกนังสำส่อนอย่างเจ้าทั้งหมด!” หลีฮวากัดฟันกรอด
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “แหม พูดอย่างกับเจ้าไม่เคยยั่วยวนพี่เจ้า! ข้าจะบอกให้นะ ข้าไม่เคยยั่วอะไรพี่เจ้าเลย พี่เจ้าก็มาเสนอหน้าให้ข้าเอง! แต่เจ้าไม่เหมือนกัน ยั่วยวนเขาตั้งแต่เด็ก ไม่เห็นเขาจะหวั่นไหวกับเจ้าเลย”
“ข้าว่าเจ้าก็หน้าตาใช้ได้ ทำไมถึงไม่มีใครชอบล่ะ?” จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย
หลีฮวาฟังมาถึงตรงนี้ก็โมโหเหมือนแม่ไก่ขนพอง “จางซิ่วเอ๋อ! เจ้ามันหน้าด้าน!”
“ข้าหน้าด้าน? ถ้าข้าหน้าด้านเจ้าคงหน้าสองชั้น หนังสองชั้นนี่ข้าว่าด้านยิ่งกว่าหนังหมูอีก ไม่อย่างนั้นทำไมสวี่อวิ๋นซานไม่ชอบเจ้าแต่เจ้ายังเสนอหน้าเข้าไปหน้าด้าน ๆ อีก?” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
เมื่อก่อนนางไ
