่ยนแปลงที่บ้านเป็นฝีมือสวี่อวิ๋นซานหรือเปล่า จึงเอ่ยขึ้น “สวี่อวิ๋นซาน เจ้ารอก่อน”สวี่อวิ๋นซานชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ก่อนจะหันกลับมาพอเห็นว่าเป็นจางซิ่วเอ๋อ เขาก็มีรอยยิ้มดีใจ แต่มีความขมขื่นในรอยยิ้มนั้นด้วย สุดท้ายซิ่วเอ๋อก็เหินห่างกับเขา เมื่อก่อนนางไม่เคยเรียกชื่อเขาโต้ง ๆ แบบนี้ นางเรียกเขาว่าพี่ตลอด…………………………………………
จางซิ่วเอ๋อข่มความโมโห หายใจออกยาว ๆ ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่นุ่มขึ้น “ซานหยา เจ้ากลับบ้านนอนไป”
“ข้าไม่กล้า…..” จางซานหยานึกถึงคนตระกูลจางแล้วไม่กล้า
จางซิ่วเอ๋อยื่นกุญแจในมือให้จางซานหยาและเอ่ยขึ้น “ไปบ้านที่แท้จริงของพวกเราพี่น้อง”
กลัวจางซานหยาไม่เข้าใจ จางซิ่วเอ๋ออธิบายเพิ่ม “บ้านผีสิง”
จางซานหยาสับสนนิดหน่อย ไม่รู้ว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อถึงให้กุญแจกับนาง
แต่ตอนนี้นางง่วงมาก มึนไปหมด จึงคิดไม่ถึงว่าตัวเองควรถาม
“เชื่อที่พี่ใหญ่บอก เจ้ากลับไปนอนก่อน ส่วนเรื่องหญ้าเจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีกลับไปส่งงาน ข้ากับพี่ใหญ่จะตัดให้” จางชุนเถาบอกด้วยความสงสารจับใจ
จางซานหยาพยักหน้า วางตะกร้าลงและเดินกลับไปอย่างล่องลอย
จางซิ่วเอ๋อกำชับอย่างเป็นห่วง “ตอนนอนลงกลอนประตูจากด้านในด้วยนะ ถ้าไม่ใช่พวกพี่ไม่ต้องเปิดประตู!”
จางซิ่วเอ๋อมองตะกร้าบนพื้น รวมถึงเชือกในตะกร้า สีหน้าอึมครึมมืดมนจนแทบจะมีน้ำหมึกซึมออกมา
สีหน้าจางชุนเถาก็ไม่ค่อยดี นางเอ่ยอย่างโมโห “พวกเขาทำเกินไปแล้ว!”
“
