บทที่ 114 ทำดีไม่หวังชื่อเสียง
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วนึกพึมพำในใจ ใครเป็นคนมาวางไว้ตรงนี้กันนะ แต่พริบตาเดียวจางซิ่วเอ๋อก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้ และคาดว่าต้องเป็นจ้าวเอ้อร์หลางแน่ๆ
จ้าวเอ้อร์หลางเป็นเด็กนิสัยไม่เลว รู้จักสำนึกคุณ นางแค่เอาของกินไปให้ตระกูลจ้าวเป็นครั้งคราว จ้าวเอ้อร์หลางถึงกับตอบแทนกันแบบนี้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกใจชื้น
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งทอดถอนใจเรื่องนี้ก็ได้ยินชุนเถาร้องเสียงแหลมอย่างตื่นเต้นดีใจ “พี่! มาดูเร็ว! หน้าต่างบ้านเรา!”
จางซิ่วเอ๋อมองไปก็เห็นว่าหน้าต่างที่นางใช้ผ้าปิดมีคนเอาออกไปแล้วและเปลี่ยนหน้าต่างบานใหม่ให้ แล้วยังติดกระดาษเซวียนจื่อ*ที่เอาไว้ติดหน้าต่างโดยเฉพาะด้วย
*กระดาษชนิดพิเศษที่ใช้บุประตูหน้าต่าง มีคุณสมบัติเหนียวและแข็งแรงทนทาน
จางซิ่วเอ๋อเห็นภาพนี้ความรู้สึกแรกคือดีใจ ไม่มีใครอยากอยู่ในบ้านซอมซ่อหรอก แต่ความรู้สึกถัดมาคือสงสัย
มีฟืนเพิ่มมากองหนึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นจ้าวเอ้อร์หลางช่วยผ่าให้พวกนาง วันหน้านางคอยช่วยเหลือจ้าวเอ้อร์หลางก็จบ
แต่การซ่อมหน้าต่างไม่ใช่งานง่ายแบบนั้น
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าหน้าต่างนี้ไม่น่าจะใช่จ้าวเอ้อร์หลางทำ ถึงอย่างไรชีวิตความเป็นอยู่ตระกูลจ้าวก็ลำบากขนาดนั้นแล้ว ซ่อมหน้าต่างบานหนึ่งต้องใช้เงินไม่น้อย แล้วยังเปลืองแรงเปลืองเวลาด้วย เด็กอย่างจ้าวเอ้อร์หลางทำไม่ได้แน่ ๆ
ส่วนบัณฑิตจ้าว แค่เดินยังหายใจหอบ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่
แ
