ล้วใครกันที่ซ่อมหน้าต่างบานนี้?
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย พอเข้ามาในห้อง จางซิ่วเอ๋อก็พบว่าโต๊ะเก้าอี้เก่าๆที่ตั้งไว้ในบ้านถูกซ่อมหมดแล้ว!
“เอ๊ะ! พี่ หลังคาบ้านเราก็เหมือนถูกซ่อมแล้ว” จางชุนเถาชี้ขึ้นไปเหนือหัว
เดิมทีในบ้านสามารถมองเห็นรอยปุที่จางซิ่วเอ๋อซ่อมไว้อย่างง่ายๆ แต่ตอนนี้รอยปุหายไปแล้วกลายเป็นแผ่นอิฐ และแผ่นอิฐนี้ยังดูใหม่ ดูก็รู้ว่าเพิ่งปูใหม่ๆ
จากเรื่องนี้จางซิ่วเอ๋อจึงยิ่งมั่นใจว่าไม่ใช่ฝีมือจ้าวเอ้อร์หลางแน่ๆ
จ้าวเอ้อร์หลางเป็นเด็กที่ยังโตไม่เต็มวัยด้วยซ้ำ ต่อให้มีบันได การขึ้นหลังคาก็เป็นเรื่องที่อันตรายและยุ่งยากมาก ไม่มีทางซ่อมหลังคาได้แน่
จางซิ่วเอ๋อขนของเข้ามาในบ้าน นั่งบนเตียงตนเองด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนัก
บ้านถูกซ่อมเสร็จแล้วนางต้องดีใจเป็นธรรมดา แต่ใครล่ะที่ซ่อม? แล้วคนๆนั้นทำไปทำไม? หรือว่าเจ้าของบ้านคนเดิมกลับมาแล้ว? หรือมีใครตั้งใจจะแย่งบ้านหลังนี้กับนาง?
อย่างไรเสียบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้เป็นของจางซิ่วเอ๋อจริงๆ ทำให้จางซิ่วเอ๋อไม่สบายใจไม่น้อย
เนื่องจากเป็นกลางวัน จางซิ่วเอ๋อจึงไม่สะดวกขนของกลับจากบ้านตระกูลจ้าว สองพี่น้องจึงนั่งรอในลานบ้าน รอให้ฟ้ามืดลงกว่านี้หน่อยค่อยไปขนของ
รอจนฟ้าเริ่มสลัว จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงจากนอกบ้าน
นางมองอย่างระแวง หยิบไม้แท่งหนึ่งขึ้นมาป้องกันตัว
และในเวลานั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาทางรั้วหัก เขาแบกฟืนไว้ที่หล
