ัง กำลังเช็ดเหงื่อที่หน้าด้วยแขนเสื้อ
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้นด้วยความอึ้ง “จ้าวเอ้อร์หลาง?”
จ้าวเอ้อร์หลางเงยหน้า มองจางซิ่วเอ๋อยิ้มๆ “พี่ซิ่วเอ๋อ กลับมาแล้วเหรอขอรับ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า มองจ้าวเอ้อร์หลางยกฟืนลงจากหลังก่อนจะเอ่ย “ฟืนนี่เจ้าเป็นคนผ่าให้เหรอ?”
จ้าวเอ้อร์หลางยิ้มเขินพลางพยักหน้า “ข้าต้องขึ้นเขาไปผ่าฟืนทุกวัน เห็นบ้านพี่ไม่มีฟืน ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรข้าเลยผ่ามาเผื่อพวกพี่ด้วย”
จางซิ่วเอ๋อเดาไม่ผิด จ้าวเอ้อร์หลางเป็นคนผ่าฟืนพวกนี้
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางแล้วถาม “แล้วหน้าต่างล่ะ?”
จ้าวเอ้อร์หลางกล่าว “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับว่าใครซ่อม”
พูดมาถึงตรงนี้จ้าวเอ้อร์หลางก็ชะงักก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ “พี่ซิ่วเอ๋อ พี่ก็รู้ว่าบ้านข้าจน ไม่มีเงินซื้อหน้าต่างแบบนั้นหรอกขอรับ”
ถึงหน้าต่างนี่จะไม่ได้ดีเด่อะไรมาก แต่ก็นับว่าใช้ดีระดับกลางเลยล่ะ หน้าต่างที่บ้านจ้าวเอ้อร์หลางเองยังไม่ได้ซ่อมเลย ต่อให้พวกเขาอยากตอบแทนจางซิ่วเอ๋อก็คงไม่ตอบแทนด้วยการทำอะไรเกินตัวแบบนี้หรอก
และต่อให้จ้าวเอ้อร์หลางอยากทำ บ้านตระกูลจ้าวที่ไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าวก็คงไม่มีปัญญาอยู่ดี
“เอ้อร์หลาง เจ้าเอาฟืนมาให้ข้าที่นี่ทุกวันเลยใช่ไหม?” จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางพลางถาม
จ้าวเอ้อร์หลางพยักหน้า “ช่วงนี้ข้ามาทุกวัน”
“แล้วเจ้าเห็นใครเข้าออกบ้านข้าบ้างไหม?” จางซิ่วเอ๋อถาม
ตอนนี้นางอยากรู้มากเหลือเกินว่าใครกันที่ซ่
