อมแซมบ้านให้นาง และมีเป้าหมายอะไร ไม่อย่างนั้นต่อให้นางอยู่ได้อย่างสบายกายแต่ก็ไม่สบายใจ
สายตาของจ้าวเอ้อร์หลางเป็นประกายวิบวับเล็กน้อย สุดท้ายก็ส่ายหน้าและบอก “ข้าไม่เคยเจอเลยขอรับ”
จ้าวเอ้อร์หลางนึกถึงเงาบนหลังคาที่ตัวเองเห็นในวันหนึ่งตอนมาที่นี่ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดออกไป
พี่ชายใหญ่คนนั้นใจดีช่วยพี่ซิ่วเอ๋อ คงไม่คิดร้ายอะไรหรอกกระมัง? แถมยังกำชับเขาว่าอย่าบอกใคร ต่อให้เป็นพี่ซิ่วเอ๋อเองก็ไม่ได้
จ้าวเอ้อร์หลางเป็นเด็กซื่อจึงรับปากไป และหลังจากนั้นไม่ว่าจางซิ่วเอ๋อถามอย่างไรเขาก็ไม่ยอมพูด
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจ้าวเอ้อร์หลางยังมีอะไรไม่ได้บอกตัวเอง แต่ในเมื่อจ้าวเอ้อร์หลางไม่อยากบอก นางจะคาดคั้นก็ไม่ได้
สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อจึงคิดไปว่าก็เอาสิอยากทำอะไรก็ทำ นางอยู่ต่อไปได้วันหนึ่งก็ยังดี!นางไม่เชื่อหรอกว่าในหมู่บ้านนี้มีคนใจกล้าเหมือนตัวเอง คิดจะมาอาศัยอยู่ในบ้านผีสิง ถ้าเป็นคนนอกหมู่บ้าน นางก็ให้เงินผู้ใหญ่บ้านซ่งสักหน่อย!ถ้ายังไม่ได้อีกนางยอมย้ายออกไปก็ได้ อย่างไรเสียตอนนี้นางไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอก อยู่ ๆ คนเป็นจะต้องมาตายเพราะอั้นปัสสาวะงั้นรึ?จางซิ่วเอ๋อคิดได้ดังนั้นก็บอกกับจ้าวเอ้อร์หลาง “เอ้อร์หลาง เจ้าพาชุนเถาไปบ้านเจ้าเอาของที่ใช้ทำกับข้าวกลับมาหน่อย คืนนี้ข้าจะทำขาหมูน้ำแดง เจ้ากินข้าวที่นี่แหละ……”พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อชะงักนิดหน่อย “ถ้าพ่อเจ้าไม่รังเกียจที่บ้านข้าน่ากลัว
