บทที่ 113 แม่เฒ่าจางผู้ไร้ยางอาย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อต้องแสร้งทำเป็นโศกเศร้าเสียใจอย่างมาก จึงไปทะเลาะกับแม่เฒ่าจางไม่ได้ เวลานี้ได้แต่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
แต่มีคนหนึ่งไม่พอใจแม่เฒ่าจางขึ้นมา “คนในหมู่บ้านมีรับมีให้เป็นเรื่องธรรมดา ไม่จำเป็นต้องมีเอาของดีให้เจ้าหมดหรอกนะ? ทำไมข้าไม่เคยเห็นเจ้าเอาอะไรดี ๆ ไปให้จางซิ่วเอ๋อบ้างล่ะ?”
คนที่พูดคือแม่เฒ่าหลิวคู่กัดของแม่เฒ่าจาง
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วอยากปรบมือให้แม่เฒ่าหลิว
นางนึกอยู่ในใจว่าต่อให้การที่แม่เฒ่าหลิวช่วยนางจะไม่ได้เกิดจากความหวังดี แค่อยากหาเรื่องแม่เฒ่าจางเฉย ๆ แต่แม่เฒ่าหลิวก็ช่วยนางไว้หลายรอบแล้วจริง ๆ
ถ้าเป็นไปได้นางก็อยากให้ของแม่เฒ่าหลิวบ้าง ซื้อใจแม่เฒ่าหลิวหน่อย เพื่อดึงมาอยู่ในแนวรบตัวเอง
อย่างไรเสียแม่เฒ่าหลิวก็มีพลังรบขนาดนี้ ทั้งหมู่บ้านชิงสือไม่ค่อยมีใครสู้แม่เฒ่าจางได้ก็จริง แต่แม่เฒ่าหลิวไม่เคยเสียเปรียบตอนทะเลาะกับแม่เฒ่าจางเลย ซึ่งหาได้ยากมาก
นาทีนี้จางซิ่วเอ๋อมองพวกแม่เฒ่าจางด้วยตาแดงก่ำ “ท่านย่า ท่านป้าสาม ท่านอาเล็ก วันนี้พวกท่านทำข้าเสียใจมากจริง ๆ! นี่ป้ายวิญญาณของสามีข้าเลยนะ!”
ทุกคนเห็นใจจางซิ่วเอ๋อขึ้นมาในบัดดล
จางซิ่วเอ๋อพูดไม่ผิด นี่มันป้ายวิญญาณเลยนะ! ถ้าป้ายวิญญาณของคนในครอบครัวตระกูลไหนโดนโยนลงพื้น ใครจะรู้สึกดีบ้าง?
ตอนนี้แม่เฒ่าจางนอกจากจะไม่ขอโทษแล้ว ยังอยากได้ของของจางซิ่วเอ๋ออีก เห็นได้ชัดเลยว่าแ
