ม่เฒ่าจางไม่ค่อยปฏิบัติดีกับจางซิ่วเอ๋อเท่าไร
“ซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าเศร้าไปเลย ข้ารู้ว่าวันนี้เจ้าได้รับความอยุติธรรม แต่อย่างน้อยนี่ก็ท่านย่าเจ้า เราข้ามเรื่องนี้ไปได้หรือไม่?” ต่อให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งไม่เต็มใจเท่าใดก็ต้องออกมาพูดแล้ว เขาอยากให้เรื่องจบอย่างสงบ
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งต้องลำบากใจ และต่อให้ไม่อยากข้ามเรื่องนี้ไปแล้วนางจะทำอะไรแม่เฒ่าจางได้
จางซิ่วเอ๋อจึงเช็ดน้ำตาพร้อมกล่าว “เรื่องวันนี้ข้าจะไม่ถือสาแล้ว แต่ข้าหวังว่าหลังจากนี้จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ป้ายวิญญาณนี่ตระกูลเนี่ยเป็นคนให้ข้าตั้ง ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคนตระกูลเนี่ย ไม่มีใครรอดหรอกเจ้าค่ะ”
“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว หลังจากนี้ข้าจะไม่ให้ใครแตะต้องป้ายวิญญาณของคุณชายเนี่ยอีก” ผู้ใหญ่บ้านซ่งรับปาก ถ้าเจ้าของที่ตระกูลเนี่ยเคืองขึ้นมาจริง ๆ หมู่บ้านชิงสือของพวกเขาคงต้องลำบาก
ถึงอย่างไรคนในหมู่บ้านก็มีไม่น้อยที่เช่าที่ของตระกูลเนี่ยทำไร่ทำนา
“คนบ้านจาง! เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม? ถ้าหลังจากนี้เจ้ากล้ายุ่งกับป้ายวิญญาณอีกก็เท่ากับอยากให้คนทั้งหมู่บ้านเราต้องตกระกำลำบาก!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งขู่
แม่เฒ่าจางบอกอย่างไม่เต็มใจ “ข้ารู้แล้ว ใครอยากจะยุ่งกับป้ายวิญญาณนั่นกัน!”
“คนบ้านจาง ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กดี เจ้าน่ะต้องรู้จักรักษาไว้ ชีวิตหลังจากนี้ไม่รู้จะสบายขนาดไหน! แต่ถ้าเจ้าอยากจะก่อเรื่อง ข้าก็หมดหนทาง” ผู้ใหญ่บ้านซ่งบอ
