น้อยก็ไม่ให้ใครจับผิดได้
เสร็จแล้วจางซิ่วเอ๋อจึงพาชุนเถาขึ้นเกวียนไปที่บ้านผีสิง
จางซิ่วเอ๋อและชุนเถาช่วยกันขนของเข้าบ้าน พอเดินมาถึงลานบ้านก็เห็นเสื้อที่แขวนอยู่บนต้นไม้คอเบี้ยวพลิ้วไหวไปตามลม
จางซิ่วเอ๋อยิ้ม จากคำพูดของแม่เฒ่าจางก็พอฟังได้ว่าแม่เฒ่าจางน่าจะขวัญเสีย ช่างไม่เสียเปล่าจริง ๆ ที่แขวนเสื้อตัวนี้ทิ้งไว้
นางวางของไว้ในลานสวน ก่อนจะพักหายใจ
“เอ๊ะ! พี่! ทำไมลานบ้านเรามีฟืนเพิ่มมาขนาดนี้ล่ะ?” จางชุนเถาชี้ไปตรงบริเวณหนึ่งด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองตามแล้วผงะ ฟืนกองนั้นพอให้พวกนางใช้ไปอีกเดือนหนึ่ง ซึ่งนางเองไม่ค่อยได้ผ่าฟืนนัก มีแต่เก็บกิ่งไม้กับชุนเถามาจุดไฟเอา ที่บ้านจึงมีฟืนไม่พอใช้
……………………………
