ก็พูดไม่ออก
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นก็นึกในใจว่าแม่โจวช่างไม่เอาไหนเสียเลย ได้แต่พูดขึ้นมา “แม่ข้ากลับบ้านผิดด้วยเหรอ? ทำไมท่านไม่บอกทุกคนล่ะว่าทำไมแม่ข้าถึงกลับบ้าน?”
จางต้าหูอีกด้านก็นึกโกรธแม่โจวเหมือนกัน แม่โจวกลับไปบ้านแม่ตนเองดื้อ ๆ แบบนี้ช่างเกินความคาดหมายของเขามาก
แต่พอคิดได้ว่าทำไมแม่โจวถึงไป จางต้าหูก็รู้สึกผิดขึ้นมา
จางต้าหูกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เหมยจื่อ เรากลับบ้านกันเถอะ”
สายตาแม่โจวอ่อนลง นางพยักหน้า
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็รู้สึกเซ็ง แต่ก็คิดว่าทำอะไรไม่ได้ นางจะไปคาดหวังให้แม่โจวมีความคิดความอ่านเหมือนคนยุคปัจจุบันได้อย่างไรกันล่ะ?
ตอนนี้จางต้าหูยกบันไดมาให้ลง แม่โจวต้องถือโอกาสนี้ลงอยู่แล้ว
แต่นี่ก็เป็นเพราะแม่โจวยังไม่เสียใจถึงขั้นสุด จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่เปลี่ยนแปลง ต่อให้แม่โจวอดทนเก่งขนาดไหนบ้านนี้ก็ต้องแตกหักในที่สุด
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากเห็นภาพนี้ นางหันหลังกลับทันที
ก่อนไปก็มองซานหยาพลางกล่าว “ซานหยา”
“อื้ม” ซานหยารับปาก
สองพี่น้องไม่ได้พูดอะไรแต่เข้าใจกันดี จางซิ่วเอ๋อให้จางซานหยาช่วยจับตามองเหตุการณ์ที่บ้าน ถ้าแม่โจวกลับไปแล้วแม่เฒ่าจางทำอะไรแม่โจวก็ให้มาบอกนาง
จางซิ่วเอ๋อพูดกับทุกคน “เรื่องวันนี้ขอบคุณทุกท่านด้วย”
ถึงแม้จะมีคนจำนวนไม่น้อยที่มามุงเอาสนุก และมีคนจำนวนหนึ่งอยากจะซ้ำเติม แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังอยากทำให้ทุกอย่างไม่น้อยหน้า อย่าง
