วยจางซิ่วเอ๋อหมด
แม่หลินมีความคิดอยากช่วยแม่เฒ่าจางเรียกเงิน แต่พอเห็นสายตาสวี่อวิ๋นซานแล้วก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวว่าสวี่อวิ๋นซานจะไม่ไว้หน้านางต่อหน้าทุกคน แล้วนางต้องอับอาย
แม่เฒ่าจางหน้าเสีย ตอนนี้นางรู้แล้วว่าคงจะเรียกเงินไม่ได้อีก
นางกลอกตา ก่อนจะมองรถลากที่จอดอยู่ข้างๆ ซึ่งบนรถลากมีของหลายอย่าง
จางซิ่วเอ๋อระแวงคนตระกูลจาง จึงยัดเนื้อที่ตัวเองซื้อมาไว้ใต้ตะกร้าแล้วเอาพวกผักวางทับ ส่วนผักที่เกินออกมาก็ใส่ในตะกร้าสานที่ซื้อมาใหม่
ใต้ตะกร้ายังมีเสื้อชั้นในที่ซื้อให้จางซานหยาและแม่โจว
ดังนั้นในสายตาคนอื่น ของพวกนี้ก็คือผักทั้งหมด
แม่เฒ่าจางมองผ่านไปไม่ได้สนใจมาก นางทอดสายตาไปที่ห่อผ้าห่อหนึ่งขนาดไม่เล็ก ดูก็รู้ว่าข้างในมีของเยอะ
แม่เฒ่าจางยื่นมือพลางเอ่ยปากไปพลาง “ข้าไม่เรียกแปดตำลึงเงินจากเจ้าแล้ว แต่หนนี้เจ้าต้องเอาอะไรมาตอบแทนข้าบ้าง ผักที่ท่านยายเจ้าให้มาเจ้าเก็บไว้บำรุงร่างกายเถอะ ส่วนของในห่อผ้านี้เอาให้ข้า!”
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าประหลาด “ท่านย่า ของนี่ให้ท่านไม่ได้จริงๆ”
“ทำไม ข้าโดนกระทำขนาดนี้เพราะเจ้า เจ้าตอบแทนข้าหน่อยจะเป็นอะไรไป?” แม่เฒ่าจางทำหน้าตาพาลใส่
แม่เถาเองก็เอ่ยขึ้น “ซิ่วเอ๋อ เจ้าทำแบบนี้เกินไปหน่อยนะ เจ้าให้ของปลอบใจย่าเจ้าหน่อยจะเป็นอะไรไป?”
จางต้าหูอีกด้านก็เดินออกมา “ซิ่วเอ๋อ เจ้าเลิกใช้อารมณ์กับย่าเจ้าได้แล้ว วันนี้ย่าเจ้าก็หวังดี เอาของให้ย่าเจ้าเร็ว”
ตอ
