นยังไม่เห็นจางต้าหู จางซิ่วเอ๋อไม่ได้โกรธมาก แต่วินาทีที่เห็นจางต้าหู จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกเหมือนมีเพลิงโทสะสุมอยู่ในอก
จางต้าหูใช่พ่อแท้ๆ ของเจ้าของร่างไหมเนี่ย? ตอนได้รับความอยุติธรรมเขาไม่ยืนหยัดออกมา แต่กลับเสนอหน้ามาตอนช่วยแม่เฒ่าจางแย่งของ!
จางอวี่หมินก็พูดบ้าง “ซิ่วเอ๋อ เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร แม่ข้าอายุเยอะแล้ว เจ้าไม่เห็นใจนางบ้างเหรอ?”
จางอวี่หมินพูดพลางเข้าไปช่วยแม่เฒ่าจางแย่งของ
ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะทำอะไร จางชุนเถาก็ฉุดห่อผ้าไว้ “ไม่ได้! ของพวกนี้ให้พวกท่านไม่ได้!”
“อะไรนะ? มีอะไรที่ให้ข้าไม่ได้บ้าง? เจ้าอายุแค่นี้ทำไมถึงงกขนาดนี้? ใช่ว่าเอาไปให้คนอื่นเสียหน่อย!” แม่เฒ่าจางตำหนิ
“อย่างไรซะของพวกนี้ก็ให้พวกท่านไม่ได้!” จางชุนเถาสีหน้าแน่วแน่
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ท่านย่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเอาของพวกนี้ให้ท่าน ถ้าวันหน้าท่านอยากได้ ข้าให้ย่าเท่าไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้….ต่อให้ข้ายอมให้ ย่าก็คงไม่กล้ารับ!”
ทุกคนได้ฟังคำจากจางซิ่วเอ๋อก็นึกสงสัยในใจตาม ของในนั้นคืออะไรกันแน่?
และในตอนนั้น ระหว่างที่ยื้อยุดฉุดแย่งกัน ห่อผ้าคลายออก ของในนั้นตกลงมาเกลื่อนพื้น
พอจางอวี่หมินเห็นของข้างในก็ตกใจจนกระโดดไปด้านหลังหนึ่งก้าว!
แม่เฒ่าจางเองก็หน้าเสีย นางเข้าใจความหมายที่จางซิ่วเอ๋อพูดเมื่อครู่นี้แล้ว เพราะในห่อผ้านี้คือของพวกเทียนและกระดาษเงินกระดาษทอง แถมมีป้ายวิญญาณอยู่ในนั้นด้วย!
จางอวี่ห
