ี้หน้าไม่ใช่น้อยเลยล่ะ!
“ข้ายอมแบกรับความผิดไว้ด้วยตัวคนเดียวก็ได้ แต่สงสารเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนในหมู่บ้านเราจริง ๆ!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพลางยิ้มตาหยี
“คนบ้านสวี่! เจ้าพูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ! ตอนนี้มีคนนอกอยู่ เจ้าช่วยระวังปากพล่อย ๆ ของเจ้าหน่อยได้ไหม?”“ใช่ ๆ! แม่หลิน เจ้าทำแบบนี้เกินไปแล้วนะ ลูกสาวคนเล็กข้ากำลังจะหมั้น ถึงตอนนั้นถ้ามีคนมาถามถึงสถานการณ์ในหมู่บ้านเรา ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าจะไม่มีผลกระทบอะไรกับนางเหรอ?”แม่หลินแค่นเสียง สีหน้าไม่แยแส แต่ตอนนี้นางไม่กล้าพูดมากอะไรแล้ว“ซิ่วเอ๋อ แล้วเจ้าอยากให้ใครมาลองยา” ผู้ใหญ่บ้านซ่งถาม“ข้าจะบอกให้ ปกติยาวิเศษของข้าขายห่อละ 10 เหรียญ! ถ้าพวกเจ้าที่ใครอยากลองครั้งนี้ข้าไม่เก็บเงิน!” หูครึ่งเซียนกล่าวอย่างมั่นใจ“ข้าว่ายานี่ไม่จำเป็นต้องให้ใครลอง” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเรียบ ๆ“ทำไม? เจ้ากลัวเหรอ? ไม่กล้าให้ใครลองล่ะสิ?” หูครึ่งเซียนเอ่ยเสียงดัง ท่าทางได้เปรียบแล้วไม่ยอมเลิกราจางซิ่วเอ๋อชี้ยาแล้วกล่าว “ทุกคนไม่อยากลองไม่ใช่เพราะกลัว แต่ในยานั้นไม่มีของดีอะไรหรอก ตอนทุกคนได้ดื่มต้องสดชื่นกะปรี้กะเปร่าอยู่แล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีประสิทธิผลรักษาโรคอะไร โดยเฉพาะคนที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว อาจจะโดนยานี้กระตุ้นเข้าให้จนชีวิตหาไม่!”“บอกตามตรง ยานี่ก็แค่เร่งพลังกายให้เกินขีดจำกัดเท่านั้น!” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อหูครึ่งเซียนมีสีหน้าตะลึงอยู่แวบหนึ่ง เขาคงคิดไ
