ญ่บ้านซ่ง บัดนี้เห็นผู้ใหญ่บ้านซ่งให้เขาดู เขาจึงสังเกตอย่างตั้งใจแค่ดูอย่างเดียวนั้นดูไม่ออก ท่านหมอเมิ่งจึงใช้นิ้วจุ่มน้ำขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะขมวดคิ้ว “ในน้ำนี่มีขี้ธูปหอม”เรื่องนี้ใคร ๆ ก็ดูออก ทุกคนได้ฟังก็ไม่ได้รู้สึกอะไรทันใดนั้นท่านหมอเมิ่งก็กล่าวต่อ “ในน้ำนี้ใส่กัญชา…..”“เจ้าบอกว่าหลานเจ้าท้องเสีย คงไม่ใช่เพราะดื่มไอ้นี่ใช่ไหม? ถ้าดื่มน้ำนี่เข้าไปตอนแรกจะรู้สึกสดชื่นมีแรง จากนั้นก็จะท้องเสีย……เจ้าไปเชิญนักต้มตุ๋นมารักษาหลานเจ้าใช่ไหม?” ท่านหมอเมิ่งยังนึกไปถึงหลานของผู้ใหญ่บ้านซ่งเมื่อท่านหมอเมิ่งพูดถึงกัญชา ก็มีคนรู้แล้วว่าคืออะไร………………………………………………………………………………………………………………………สารจากผู้แปลสงสารอวิ๋นซานเขานะคะ นกตัวโต ๆ บินผ่านหน้าเลยว่าแล้วว่าขี้ธูปนั่นต้องเป็นสมุนไพรสายเขียว สดชื่นเลยไหมคะย่าจางกับอวี่หมินไหหม่า(海馬)
“คนบ้านสวี่! เจ้าพูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ! ตอนนี้มีคนนอกอยู่ เจ้าช่วยระวังปากพล่อย ๆ ของเจ้าหน่อยได้ไหม?”
“ใช่ ๆ! แม่หลิน เจ้าทำแบบนี้เกินไปแล้วนะ ลูกสาวคนเล็กข้ากำลังจะหมั้น ถึงตอนนั้นถ้ามีคนมาถามถึงสถานการณ์ในหมู่บ้านเรา ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าจะไม่มีผลกระทบอะไรกับนางเหรอ?”
แม่หลินแค่นเสียง สีหน้าไม่แยแส แต่ตอนนี้นางไม่กล้าพูดมากอะไรแล้ว
“ซิ่วเอ๋อ แล้วเจ้าอยากให้ใครมาลองยา” ผู้ใหญ่บ้านซ่งถาม
“ข้าจะบอกให้ ปกติยาวิเศษของข้าขายห่อละ 10 เหรียญ! ถ้าพวกเจ้าที่ใครอยากลองครั้งนี้
