ข้าไม่เก็บเงิน!” หูครึ่งเซียนกล่าวอย่างมั่นใจ
“ข้าว่ายานี่ไม่จำเป็นต้องให้ใครลอง” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเรียบ ๆ
“ทำไม? เจ้ากลัวเหรอ? ไม่กล้าให้ใครลองล่ะสิ?” หูครึ่งเซียนเอ่ยเสียงดัง ท่าทางได้เปรียบแล้วไม่ยอมเลิกรา
จางซิ่วเอ๋อชี้ยาแล้วกล่าว “ทุกคนไม่อยากลองไม่ใช่เพราะกลัว แต่ในยานั้นไม่มีของดีอะไรหรอก ตอนทุกคนได้ดื่มต้องสดชื่นกะปรี้กะเปร่าอยู่แล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีประสิทธิผลรักษาโรคอะไร โดยเฉพาะคนที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว อาจจะโดนยานี้กระตุ้นเข้าให้จนชีวิตหาไม่!”
“บอกตามตรง ยานี่ก็แค่เร่งพลังกายให้เกินขีดจำกัดเท่านั้น!” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ
หูครึ่งเซียนมีสีหน้าตะลึงอยู่แวบหนึ่ง เขาคงคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะมองเรื่องนี้ออกด้วย
แต่หูครึ่งเซียนไม่คิดจะยอมรับ เขารู้ว่าหากตัวเองยอมรับง่าย ๆ นอกจากจะไม่มีวิธีเอาเงินออกจากมือจางซิ่วเอ๋อแล้ว ยังทำลายชื่อเสียงตัวเองอีกด้วย
หลังจากนี้ละแวกใกล้เคียงในสิบลี้แปดหมู่บ้านคงไม่มีใครมาดูดวงและทำพิธีกับเขาแล้ว
“จางซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าพูดเหลวไหล!” หูครึ่งเซียนกล่าวเสียงโกรธเกรี้ยว
จางซิ่วเอ๋อยิ้ม “ข้าพูดเหลวไหลหรือไม่ เราก็ให้หมอมาดูว่าในยานี้มีอะไรบ้างดู”
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งพูดมาถึงตรงนี้ ก็นึกได้ว่าช่วงนี้ในหมู่บ้านมีพวกปากไม่ดีบอกว่าตัวนางเองมีความสัมพันธ์กับหมอเมิ่ง
เพื่อไม่ให้ใครว่าได้ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้พูดตรง ๆ ว่าให้เรียกหมอเมิ่งมา “เรียกหมอมาหลาย ๆ ค
