งนี้แล้วสีหน้าก็ไม่สู้ดีเท่าไรนัก
เขาไม่ได้คิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะลอบคบชู้กับท่านหมอเมิ่ง
เขากังวลว่าจางซิ่วเอ๋อจะชอบท่านหมอเมิ่ง และท่านหมอเมิ่งจะชอบจางซิ่วเอ๋อ ถ้าเป็นแบบนั้นท้ายสุดแล้วเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาจะลงเอยกัน
คิดมาถึงตรงนี้ สวี่อวิ๋นซานก็รู้สึกอึดอัดใจ
ท่านหมอเมิ่งเดินเข้ามา และประหลาดใจที่เห็นคนมามุงกันมากมายก่ายกอง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ท่านหมอเมิ่งแยกไม่ออกหรอกว่าจางซิ่วเอ๋อคือตัวเอกของเรื่องนี้
ผู้ใหญ่บ้านซ่งถือน้ำมาถ้วยหนึ่งและเดินเข้าไปพูดกับท่านหมอเมิ่ง “ท่านหมอเมิ่ง ท่านมาพอดี ท่านช่วยข้าดูหน่อยว่าในน้ำถ้วยนี้มียาอะไรบ้าง”
ท่านหมอเมิ่งเป็นคนนิสัยดีอยู่แล้ว วันนี้ก็มาเพราะผู้ใหญ่บ้านซ่ง บัดนี้เห็นผู้ใหญ่บ้านซ่งให้เขาดู เขาจึงสังเกตอย่างตั้งใจ
แค่ดูอย่างเดียวนั้นดูไม่ออก ท่านหมอเมิ่งจึงใช้นิ้วจุ่มน้ำขึ้นมานิดหน่อย
ก่อนจะขมวดคิ้ว “ในน้ำนี่มีขี้ธูปหอม”
เรื่องนี้ใคร ๆ ก็ดูออก ทุกคนได้ฟังก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
ทันใดนั้นท่านหมอเมิ่งก็กล่าวต่อ “ในน้ำนี้ใส่กัญชา…..”
“เจ้าบอกว่าหลานเจ้าท้องเสีย คงไม่ใช่เพราะดื่มไอ้นี่ใช่ไหม? ถ้าดื่มน้ำนี่เข้าไปตอนแรกจะรู้สึกสดชื่นมีแรง จากนั้นก็จะท้องเสีย……เจ้าไปเชิญนักต้มตุ๋นมารักษาหลานเจ้าใช่ไหม?” ท่านหมอเมิ่งยังนึกไปถึงหลานของผู้ใหญ่บ้านซ่ง
เมื่อท่านหมอเมิ่งพูดถึงกัญชา ก็มีคนรู้แล้วว่าคืออะไร
…………………………………………………………………………………………………
