บทที่่ 109 น้ำทิพย์
แม่เฒ่าจางโผล่มาจากด้านข้าง “ถูกต้อง หลังจากวันนั้นที่ข้ากลับมาจากบ้านผีสิงก็หนาวสั่นทั้งตัว พอได้ดื่มยาวิเศษที่ครึ่งเซียนให้มาก็หายเป็นปลิดทิ้ง!”
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตา “ท่านย่า ท่านไปบ้านผีสิงทำไมเจ้าคะ?”
แม่เฒ่าจางเพิ่งรู้สึกตัวว่าหลุดปากออกไป แต่ก็ไม่มีสีหน้าละอายแต่อย่างใด กลับเอ่ยเสียงแหลม “ข้าไปทำไมงั้นเหรอ? ข้าก็กลัวว่าของเจ้าจะหาย เลยไปเฝ้าบ้านให้น่ะสิ”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางอย่างนึกขำ “ท่านไม่ต้องห่วงหรอก บ้านข้าจนอย่างกับอะไร ไม่มีอะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
“จะไม่มีอะไรได้อย่างไร? เจ้าต้องซ่อนไว้แน่ ๆ! ตะกร้าไผ่ที่เจ้าซื้อมาก็หาย! เจ้าระแวงใครกันฮึ!” แม่เฒ่าจางนึกเรื่องนี้ได้ก็แสดงท่าทางกระฟัดกระเฟียดเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ระแวงโจรน่ะสิเจ้าคะ ข้าทำอะไรผิดรึ? เมื่อครู่ท่านย่าเพิ่งบอกว่าอยากช่วยข้าเฝ้าบ้าน ข้าซ่อนของไว้อย่างดีทำไมท่านยังไม่พอใจอีก”
“นังตัวขาดทุน! อย่ามาแดกดันข้านะ!” แม่เฒ่าจางเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว “ข้าไปแดกดันท่านย่าตอนไหน? ข้าจะขอบคุณท่านด้วยซ้ำ! ขอบคุณที่ไปบ้านผีสิงโดยไม่ได้รับเชิญ! ขอบคุณที่เชิญพวกต้มตุ๋นมาสร้างเรื่องสร้างราว!”
“เจ้าว่าใครเป็นพวกต้มตุ๋น! หา? พูดมาให้ชัดนะ!” หูเปียวพุ่งเข้ามาทันที เขายื่นแขนข้างหนึ่งมา ทำหน้าตาดุดัน
