คนแข็งแต่เปลือกแบบนี้จางซิ่วเอ๋อเจอมามาก อีกอย่างต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดว่าหูเปียวจะกล้าทำอะไร
และจางซิ่วเอ๋อเป็นพวกโหดมาตลอดเหมือนกัน ต่อให้จริง ๆ แล้วนางไม่โหดนักก็ต้องแกล้งทำเป็นโหด!
ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่ามีคนในหมู่บ้านนี้มากมายขนาดไหนรอเหยียบซ้ำรังแกนาง!
จางซิ่วเอ๋อเชิดคางขึ้นขึ้น เอ่ยเสียงเย็น “ข้าว่าใคร? เจ้ารู้ดีแก่ใจที่สุด! นี่ไง มีคนรับเรียบร้อย!”
“นังตัวเล็กนี่! วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักว่าความเก่งกาจเป็นอย่างไร!” หูเปียวเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด
จางซิ่วเอ๋อมองผู้ใหญ่บ้านซ่งที่ยืนอยู่ในฝูงชน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผู้ใหญ่บ้าน เรื่องนี้ท่านต้องออกมาจัดการแล้วนะ? ต่อให้ข้าโดนผีสิงก็ต้องขับไล่ด้วยวิชาอาคม ไม่ใช่ให้ใครมาลงไม้ลงมือ! อีกอย่าง คนผู้นี้เป็นพวกต้มตุ๋นด้วย ถ้าสุดท้ายแล้วพิสูจน์ได้ว่าความสามารถของเขาเป็นของปลอมทั้งหมด งั้นสองคนนั้นก็ไม่ใช่แค่รังแกข้า แต่หลอกลวงคนในหมู่บ้านเราด้วย!”
“แถมเขาบังอาจจะลงไม้ลงมือกับข้าต่อหน้าทุกคน นี่มันไม่เห็นหมู่บ้านชิงสือของเราอยู่ในสายตาชัด ๆ!” จางซิ่วเอ๋อพูดยุแยงเล็กน้อย
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ตามป่าตามเขาแบบนี้ ถึงแม้จะมีเรื่องทะเลาะกันเองทุกวัน แต่ถ้ามีคนนอกมารังแก ทุกคนต่างเห็นตรงกันหมด
ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของหมู่บ้านจะเป็นไปในทางที่ใครก็รังแกได้ เช่นนั้นทุกคนจะอยู่กันอย่างสบายใจได้อย่างไร?
