ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่เอ่ยชื่อผู้ใหญ่บ้านซ่ง เขาอาจจะเป็นเต่าหัวหดไปได้อีกพักนึง แต่เวลานี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งจำต้องออกหน้า
และผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้ว่าตัวเองควรจะออกมาได้แล้ว!
“ขอให้หูครึ่งเซียนแสดงวิชาของตัวเองด้วย หากพิสูจน์ได้ว่าจางซิ่วเอ๋อโดนวิญญาณร้ายสิง เช่นนั้นกิริยาที่จางซิ่วเอ๋อทำอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่นางควบคุมเองได้ เจ้าเป็นบุรุษจะถือสาสตรีได้อย่างไร?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งย้อน
เขามองหูครึ่งเซียนที่ละลายขี้ธูปในน้ำแล้วเอ่ย “ถ้าพวกเจ้าเป็นของปลอม งั้นจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้พูดอะไรผิด พวกเจ้ายิ่งไม่มีเหตุผลจะทุบตี!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดพลางมองพินิจจางซิ่วเอ๋อ ถึงแม้วิธีการของจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้จะแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่เมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อเป็นคนอย่างไรก็ไม่มีใครรู้ดีนัก
บางทีอาจจะไม่กล้าแสดงออกเพราะมีแม่เฒ่าจางข่มอยู่ ตอนนี้ออกมาตั้งตัวเองแล้ว ย่อมแสดงนิสัยดุร้ายเดิมออกมา
ดูอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ไม่เหมือนโดนวิญญาณร้ายสิง วิญญาณร้ายจะใจดีให้จางซิ่วเอ๋อเอาเนื้อให้บ้านเขาเหรอ?
หูเปียวยังอยากโวยวายต่อ แต่ตอนนี้สวี่อวิ๋นซานก็ออกตัว เขามองหูเปียวด้วยหน้าตาเย็นชา “หูเปียว! เจ้าคิดว่าหมู่บ้านชิงสือของเราไร้ซึ่งกำลังใช่ไหม? ถ้าเจ้าอยากมีเรื่องก็มาประลองกับข้าสักตั้ง!”
สวี่อวิ๋นซานเพิ่งกลับมาจากบนเขา ในมือถือฉมวกคม
