วินาทีที่หูเปียวเห็นสวี่อวิ๋นซาน เขาก็บังเกิดความหวาดกลัวเล็กน้อย สวี่อวิ๋นซานมีชื่อเสียงไปทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้าน ถึงจะอายุไม่มาก หน้าตาก็หล่อเหลา และได้ข่าวว่าเคยสู้กับเสือบนภูเขามาก่อน!
หูเปียวถอยไปข้างหลัง ไม่กล้าพูดจา
ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วหูเปียวไม่กล้าลงไม้ลงมือกับตัวเองแน่ ๆ แต่นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสวี่อวิ๋นซานจะออกหน้าให้นาง
นางนึกว่าสิ่งที่ตนทำก่อนหน้านี้จะทำให้สวี่อวิ๋นซานโกรธไปแล้วเสียอีก!
ในสายตาที่สวี่อวิ๋นซานมองจางซิ่วเอ๋อมีแววรักใคร่บริสุทธิ์แฝงอยู่ จางซิ่วเอ๋อเองก็สัมผัสได้ ครั้งนี้นางขอบคุณสวี่อวิ๋นซานจากใจ แต่…..
นางจำได้ตลอดว่าสวี่อวิ๋นซานชอบจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่าง เรื่องนี้นางจะสับสนไม่ได้ จึงมีเพียงความขอบคุณ ไม่มีซาบซึ้ง และจะไม่ตอบสนองใด ๆ
แม่หลินยื่นมือออกจากฝูงชนดึงสวี่อวิ๋นซานกลับไป “อวิ๋นซาน เจ้าไปยุ่งเรื่องอัปมงคลแบบนั้นทำไม? ข้าว่านางโดนวิญญาณร้ายสิงร่าง! ไม่อย่างนั้นตอนนั้นทำไมถึงเอาปังตอมาไล่ฟันที่บ้านเราล่ะ?”
“ถุย! หน้าด้านจริง ๆ เพิ่งจะเป็นม่ายก็ยั่วยวนชาวบ้านซะแล้ว” แม่หลินด่าต่อ
สวี่อวิ๋นซานเริ่มมีสีหน้ารำคาญ “ท่านแม่! ไม่ต้องยุ่งกับข้า!”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินด้วยสายตาเย็นชา วันนี้คึกคักดีจริง ๆ สัมภเวสีที่ไหนก็อยากจะออกมามีบทบาท
