“ตอนนั้นทำไมข้าถึงไปฟันท่านที่บ้าน? ท่านรู้แก่ใจดี! ทุกคนรู้แก่ใจดี! ถ้าคนในครอบครัวที่รักยิ่งของคนอื่นโดนท่านทำร้ายเกือบตาย ข้าว่าฟันท่านยังเบาไปด้วยซ้ำ!” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงโกรธเกรี้ยว
“เอาล่ะ! ทุกคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว! รอดูวิชาของหูครึ่งเซียน มีใครอยากชิมน้ำทิพย์นี่บ้าง?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าว
เรื่องในหมู่บ้านหากมีเรื่องกันต่อหน้าคนนอก เขาซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านก็ขายหน้าเหมือนกัน
“เอ๊ะ! ทุกคนไปหาบัณฑิตจ้าวกัน บัณฑิตจ้าวนอนติดเตียงมานานนับปี หากกินยานี่แล้วได้ผลก็แสดงว่าหูครึ่งเซียนเป็นคนมีความสามารถจริง!” มีคนเอ่ย
“ไม่ได้!” มีคนสองคนแย้งพร้อมกัน
จางซิ่วเอ๋อมองอย่างประหลาดใจ คนที่พูดว่าไม่ได้คือแม่หลิน
แม่หลินเอ่ยขึ้น “ไม่รู้ว่าตอนนี้บัณฑิตจ้าวมีความสัมพันธ์อย่างไรกับจางซิ่วเอ๋อ ให้เขาลอง? เขาจะยอมพูดความจริงรึ?”
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ได้ทีเสนอหน้าแบบนี้ อยากหน้าแหกอีกรอบเหรอคะแม่หลิน?
ไหหม่า(海馬)
