บทที่ 107 เรื่องตลก
จากนั้นนางก็รู้สึกตัว เมื่อครู่นี้เขาพูดว่าอะไรนะ พ่อของเขากำลังจับผี?
พ่อของเขาคงไม่ใช่คนที่กระโดดผีเข้าผีออกอยู่ใช่ไหม?
จางซิ่วเอ๋อมองหูครึ่งเซียน
ขณะนั้น หูครึ่งเซียนหยิบดาบไม้ท้อออกมา กวัดแกว่งร่ายรำใส่จางซิ่วเอ๋อ
หากจะบอกว่าจางซิ่วเอ๋อแค่ฉุนที่หูครึ่งเซียนสั่นกระดิ่งทำเสียงหนวกหูละก็ เช่นนั้นพฤติกรรมตอนนี้ของหูครึ่งเซียนก็เรียกได้ว่าบันดาลโทสะจางซิ่วเอ๋อแล้ว
จางซิ่วเอ๋อถอยหลบไปข้างหลัง
ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร นึกในใจว่าหรือเป็นพิธีไล่ผีอะไรที่หมู่บ้านจัด ถ้าเป็นเช่นนั้นต่อให้นางไม่พอใจก็ต้องทนหน่อย
อย่างไรเสียคนในหมู่บ้านนี้ก็โง่เขลากันสุด ๆ
จะว่าไปตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่พวกอเทวนิยมแล้ว เพราะการที่นางข้ามมิติมานั้นเป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้
แต่จางซิ่วเอ๋อเพียงมองหูครึ่งเซียนผ่าน ๆ ก็รู้ว่าหูครึ่งเซียนไม่ใช่คนมีวิชาจริง ๆ
ไม่ใช่ว่าจางซิ่วเอ๋อดูถูกคนหรอก แต่คนที่มีวิชาจริงจะกระโดดขึ้นกระโดดลงอย่างกับม้าทรงสันนิบาตกินเหมือนหูครึ่งเซียนได้อย่างไร?
ทำแบบนี้ก็หลอกได้แค่ชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เท่านั้นแหละ
“ครึ่งเซียน! ท่านรีบกำจัดผีบนตัวจางซิ่วเอ๋อไปซะ! ตอนนี้นางโดนผีร้ายสิง ผสานเป็นหนึ่งกับผีร้ายไปแล้ว!” แม่เฒ่าจางได้ลูกชายหูครึ่งเซียนเตือนก็นึกถึงเรื่องที่ตั้งใจทำขึ้นได้ จึงไม่คิดจะทะเลาะกับแม่เฒ่าหลิวต่อ
หูครึ่งเซียนหรี่ตาขณะที่พูด “เป็นไปตามท
