ย่า ของบนรถนี่ท่านยายข้าเอามาให้ข้าและชุนเถา ท่านคงไม่คิดจะชิงไปด้วยหรอกใช่ไหม?”
แม่เฒ่าจางหน้าตาเลิกลั่ก “เอาให้พวกเจ้าอะไรกัน? แม่เจ้าก็กลับไปด้วยไม่ใช่หรือ! นี่น่ะเอามาให้ที่บ้าน! ใครเขาจะให้อะไรเด็กผู้หญิงอย่างพวกเจ้า ยายเจ้าเป็นแม่ยายของลูกข้านะ!”
จางซิ่วเอ๋อสีหน้าเย็นเยียบ “แม่ยายของลูกท่าน? อย่างนั้นที่แม่ข้ากลับไปหนนี้ ท่านย่าเอาอะไรให้แม่เอากลับไปให้แม่ยายของลูกท่านบ้าง?”
ความหมายก็คือ ถ้าไม่ได้มอบอะไรให้เลย ตอนนี้ก็อย่ามาเอาเปรียบคนอื่น!
“ตอนแม่เจ้ากลับไปเราไม่รู้กัน ถ้ารู้ข้าต้องเอาของติดไม้ติดมือไปให้แน่” แม่เฒ่าจางแถ ตั้งใจจะโบ้ยเรื่องนี้ให้แม่โจว
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “เช่นนั้นคราวหน้าท่านย่าเอาของให้ท่านยายข้าเมื่อไหร่ค่อยรอรับของจากท่านยายข้าแล้วกัน”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจพลางเอ่ย “ท่านยายสงสารเด็กสาวอย่างพวกเรา ไม่มีใครอย่างพวกเราที่ต้องออกมาอยู่ข้างนอก ไม่มีหลักประกันชีวิต ถึงได้กัดฟันแงะของออกจากซอกฟันให้ ท่านย่า ถ้าชีวิตพวกเราดีแล้วก็คงไม่แย่งของพวกนี้กับท่านหรอก แต่ท่านย่าดูสิว่าเราสองคนใช้ชีวิตกันอย่างไร? ท่านปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
“ท่านย่า…..” ชุนเถาเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าเสียใจอยู่ข้าง ๆ
“ถึงแม้ท่านย่าจะเอาข้าไปขาย แต่ข้าไม่โกรธท่านหรอก ข้ารู้ว่าท่านหวังดี ข้าเองก็มีใจจะกตัญญูต่อท่าน แต่ของที่ท่านยายให้พวกเรามาให้ท่านไม่ได้จริง ๆ” ชุนเถาย้ำเรื่องที่นางเคยจ
