บทที่ 104 พบท่านน้าเล็ก
แต่หารู้ไม่ หยางชุ่ยฮวากลับหยิบเงินมาและยัดใส่มือคนขับเกวียนเทียมวัว นางมองจางซิ่วเอ๋อแล้วเอ่ย “พอได้แล้ว มัวพิรี้พิไรอยู่ได้ รีบไปเถอะ เห็นพวกเจ้าแล้วรำคาญ!”
หยางชุ่ยฮวามีกิริยาไม่ดีนัก แต่เรื่องที่ทำไม่น่ารังเกียจเลย
หยางชุ่ยฮวาไตร่ตรองในใจแล้ว ก็แค่ต้องจับปลาเพิ่มอีกสักตัว ทุกคนสบายใจก็ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน
พวกจางซิ่วเอ๋อไม่แปลกใจนัก หยางชุ่ยฮวาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วจริง ๆ ถึงแม้นิสัยเห็นแก่ผลประโยชน์จะยังแก้ไม่หาย แต่ก็ไม่ใช่พ่อไก่เหล็กที่ไม่ยอมทิ้งขนอีกแล้ว
ทว่าคนอื่น ๆ กลับอึ้งกันหมด
พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลย! นั่นหยางชุ่ยฮวาเหรอ? คุณพระ! นอกจากหยางชุ่ยฮวาจะไม่โวยวายแล้วยังเป็นฝ่ายให้เงินคนขับเกวียนเสียเองด้วย!
นี่มันฝนตกเป็นสีแดง พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกรึเปล่า
คนขับรถก็อึ้งเหมือนกัน แต่เขาไม่สนใจหรอกว่าใครเป็นคนจ่าย มีคนให้เงินก็พอ เขานั่งอยู่คานรถลาก สะบัดแส้ในมือ รถลากเคลื่อนออกไปช้า ๆ
“พวกเจ้าไม่ต้องรีบร้อนนักนะ! ซิ่วเอ๋อ แม่เจ้าท้องอยู่ เจ้าช่วยดูแลระหว่างทางด้วยนะ” แม่เฒ่าโจวยังกำชับต่อ
“รู้แล้วเจ้าค่ะท่านยาย กลับกันไปเถอะ ไม่ต้องส่งแล้ว” จางซิ่วเอ๋อตะเบ็งเสียงตอบ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์ในขณะที่ถามตอบ ราวกับนางกลมกลืนไปกับยุคโบราณนี่แล้วจริง ๆ
จางชุนเถาแบกห่อผ้ามาด้วยห่อหนึ่ง ในนั้นเต็มไปด้วยซาลาเปาลูกใหญ่
จำนวนหนึ่งเอาไว้เป็นเสบี
