บทที่ 103 เดินทางกลับ
ครั้นหยางชุ่ยฮวาได้ยินว่าต้องใช้แป้งหมี่ขาวบ้านตัวเองก็นึกปวดใจเล็กน้อย
เนื่องจากพวกจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ซื้อแป้งหมี่ขาวติดมือมาด้วย พอถึงวันหนึ่งหลังจากขายปลาได้นางจึงกัดฟันซื้อมา แต่แป้งที่ได้ไม่ใช่แป้งหมี่ขาวล้วน เป็นแป้งระดับล่างที่มีสีมอซอ
หยางชุ่ยฮวาคำนวณในใจ เนื้อที่พวกจางซิ่วเอ๋อเอามายังกินไม่หมด แต่พวกนางกลับจะไปกันแล้ว ใช้แป้งเสียหน่อยก็คงไม่ขาดทุนนักหรอก….
“ได้ งั้นทำไส้เนื้อผสมถั่วฝักยาวนะเจ้าคะ” หยางชุ่ยฮวาเอ่ย
แม่เฒ่าโจวคิดไปคิดมาก็เอ่ยขึ้นอีก “เดี๋ยวเอาผักที่แปลงให้พวกเจ้าเอากลับไปด้วย ถั่วฝักยาว มะเขือ แล้วก็พริก เด็ดกลับไปอย่างละนิดละหน่อยนะ”
แม่โจวรีบบอก “ท่านแม่ ข้าไม่เอากลับไปหรอกเจ้าค่ะ ถึงเอากลับไปได้ก็ต้องให้คนตระกูลจางกิน”
แม่เฒ่าโจวมองแม่โจวอย่างตำหนิ “เจ้าจะรีบปฏิเสธไปทำไม? เจ้าไม่กินแล้วข้าให้ซิ่วเอ๋อแทนไม่ได้รึ? ซิ่วเอ๋อเพิ่งย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ที่บ้านนางต้องไม่มีแปลงผักแน่ ๆ”
แม่โจวได้ยินดังนี้ถึงเพิ่งรู้ตัว “ข้าคิดผิดไป เอาให้ซิ่วเอ๋อก็ได้ เด็กคนนี้เดี๋ยวนี้จะกินอะไรก็ต้องซื้ออย่างเดียวเลย….ข้าเห็นแล้วยังเสียดายเงิน”
แม่โจวพูดมาถึงตรงนี้ก็กลัวว่าหยางชุ่ยฮวาจะไม่พอใจ
นางรู้ว่าหยางชุ่ยฮวาเกลียดเวลาที่นางกลับมาแล้วเอาของกลับไปด้วยเป็นที่สุด
ถึงแม้คราวนี้แม่โจวก็เอาของมาให้ที่บ้านเหมือนกัน แต่นางยังไม่ลืมภาพเก่า ๆ ของหยางชุ่ยฮวาเสียทีเดี
