ยงให้พวกนางกินระหว่างทาง อีกส่วนหนึ่งแม่เฒ่าโจวฝากไปให้โจวเหวิน
ตอนนี้โจวเหวินไปฝากตัวเป็นศิษย์ช่างไม้อยู่ในตัวเมือง
ความเป็นอยู่ของโจวเหวินในเมืองนับว่าไม่สบายเท่าใดนัก การเป็นศิษย์นั้นไม่ได้ค่าจ้าง และโจวเหวินต้องทำงานทั้งงานหนักงานสัพเพเหระทุกอย่าง
ตอนนี้เขาอายุ 17 ปีแล้ว นับตามอายุก็น่าจะหมั้นหมายได้ แต่สภาพครอบครัวอย่างตระกูลโจวคงไม่มีใครอยากแต่งเข้ามาหรอก
กลัวว่าบุตรสาวตัวเองแต่งเข้ามาจะลำบากก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งต้องเลี้ยงน้องสามีที่แต่งไม่ออก แถมยังมีพี่สะใภ้ก้าวร้าวอีกด้วย
บุตรสาวบ้านดี ๆ ที่ไหนจะอยากดองกับตระกูลโจว?
แต่โชคดีที่โจวเหวินเป็นคนเอาถ่าน เขาคิดไว้แล้วว่าจะเหน็ดเหนื่อยลำบากแค่ไหนก็ต้องทน รอให้เรียนจนสำเร็จวิชาช่างไม้ก่อน เขาจะได้ทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ถึงตอนนั้นชีวิตความเป็นอยู่ที่บ้านจะได้ดีขึ้น
พอมาถึงตัวเมือง จางซิ่วเอ๋อก็ฝากตะกร้าไผ่ไว้ที่จุดจ้างรถลาก ตรงนี้มีคนรอรับลูกค้าไม่น้อย อยากให้พวกจางซิ่วเอ๋อจ้างรถของพวกเขากลับแทบแย่ แค่ช่วยเฝ้าของให้ใครจะไม่ทำบ้าง
อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไร ผักนิดหน่อยบ้านไหน ๆ ก็มี จางซิ่วเอ๋อไม่กลัวโดนขโมยหรอก
ฝากของเสร็จแล้วจึงเดินตัวเบาไปยังที่ที่โจวเหวินฝากตัวเป็นศิษย์
สถานที่นั้นหาง่ายมาก ถามไถ่ครู่เดียวก็รู้ เป็นหน้าร้านไม่เล็กไม่ใหญ่ มีโต๊ะเก้าอี้ที่ต่อเสร็จแล้วมากมายอยู่ด้านนอก
โจวเหวินกำลังผ่าไม้ท่อนหนึ่งอยู่หน้าประ
