ตู
แม่โจวเห็นโจวเหวินแต่ไกลจึงร้องเรียก “เหวินเอ๋อร์!”
“พี่หญิงรอง! ท่านเองเหรอ!” โจวเหวินรู้ตัวทันที มองแม่โจวอย่างตื้นตัน
หลายวันก่อนตอนหยางชุ่ยฮวามาขายปลา นางก็ได้เล่าเรื่องแม่โจวกลับมาให้โจวเหวินฟังแล้ว โจวเหวินจึงไม่แปลกใจสักนิดที่เจอแม่โจว
โจวเหวินเช็ดมือพลางกล่าว “พี่หญิง รอข้าเดี๋ยวนะ”
หลังจากที่โจวเหวินเข้าไปแล้วก็ขอลากับเถ้าแก่ “ท่านอาจารย์ พี่สาวข้ามา ข้าอยากขอตัวออกไปสักหนึ่งชั่วยาม……”
“ครึ่งชั่วยามพอ นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว รีบไปรีบกลับ! อย่าทำให้ข้าเสียเรื่อง!” เถ้าแก่พูดอย่างไม่เต็มใจ
โจวเหวินรีบรับคำยิ้ม ๆ “ขอรับ!”
ฝ่ายจางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ เราไปนั่งที่ร้านเกี๊ยวน้ำกันเถอะ ออกมาตอนเช้าเราไม่ค่อยได้กินอะไรเลย กินซาลาเปากับเกี๊ยวน้ำ จะได้คุยกับท่านน้าเล็กด้วย”
“นี่ซิ่วเอ๋อใช่ไหม? โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย! โจวเหวินมองจางซิ่วเอ๋อยิ้ม ๆ
โจวเหวินไม่ได้โตไปกว่าจางซิ่วเอ๋อเท่าไหร่ ไม่เจอกัน 5 ปี ทั้งสองมีความเปลี่ยนแปลงไปทั้งคู่
แม่โจวบอกยิ้ม ๆ “ก็ใช่น่ะสิ นี่ชุนเถาและซานหยา สวัสดีท่านน้าเล็กเร็ว”
“สวัสดีเจ้าค่ะท่านน้าเล็ก” ชุนเถาและซานหยาเรียกอย่างมีมารยาท
โจวเหวินหัวเราะ เขาตากแดดจนผิวคล้ำ ยิ้มทีเผยให้เห็นเขี้ยว หน้าตาไม่ได้หล่อเหลานัก แต่ถือว่าเป็นชายหนุ่มสดใสร่าเริงคนหนึ่ง
รู้สึกได้ว่าถึงแม้ชีวิตของโจวเหวินจะลำบาก แต่เขามองโลกในแง่ดีมาก
คนแบบนี้ไม่ค่อยโชคร้ายนักหรอก
อ
