ย่างเถ้าแก่ร้านไม้ที่ขึ้นชื่อเรื่องเข้มงวดไม่มีเหตุผล แต่เวลาอยู่กับโจวเหวินก็ใจดีกว่าปกติ
เพราะทุกครั้งที่เขาสั่งให้โจวเหวินทำอะไร โจวเหวินไม่เคยโอดครวญว่าเหนื่อยว่าลำบาก มีแต่ยิ้มรับ
ต่อให้เถ้าแก่จะจิตใจเย็นชาเพียงใด ก็ต้องอ่อนลงบ้าง จึงไม่ใจร้ายกับโจวเหวินมากนัก
อย่างเช่นเมื่อครู่นี้ เมื่อก่อนก็มีคนเป็นศิษย์ที่ร้าน แต่นอกจากโจวเหวินไม่มีใครขอลาครึ่งชั่วยามได้
ทั้งหมดมาถึงร้านเกี๊ยวน้ำ เกี๊ยวน้ำถ้วยละ 10 เหรียญ จางซิ่วเอ๋อสั่งมา 5 ถ้วยพร้อมรอยยิ้ม
โจวเหวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่มีเงินติดตัว ถ้ากินข้าวตอนนี้ก็ต้องให้แม่โจวจ่ายให้ เขาไม่อยากใช้เงินของแม่โจว
จางซิ่วเอ๋อดูออกว่าโจวเหวินลังเล นางจ่ายเงินไปพลางกล่าวยิ้ม ๆ “ท่านน้าเล็ก นั่งเร็วเจ้าค่ะ เราจะกินไปด้วยคุยไปด้วย”
โจวเหวินเอ่ยเสียงทุ้ม ๆ “ได้”
จางซิ่วเอ๋อกังวลว่าชายหนุ่มผู้นี้จะไม่สบายใจ จึงบอกยิ้ม ๆ “ท่านน้าเล็ก ท่านเรียนเสร็จเมื่อไหร่ต้องทำเก้าอี้ให้ข้าสองตัวนะ แล้วก็พวกตู้เก็บของด้วย ตอนนี้บ้านข้าไม่มีข้าวของอะไรเลย”
โจวเหวินได้ฟังก็ตาเป็นประกาย “เก้าอี้ข้าทำได้เลย อีกสักสองสามวันตอนอาจารย์ให้ข้ากลับบ้าน ไว้ข้าจะทำให้นะ”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็หัวเราะ “รบกวนท่านน้าเล็กด้วยนะเจ้าคะ”
พอรู้ว่าตัวเองมีประโยชน์ โจวเหวินก็เลิกเกรงใจ
ทั้งหมดกินเกี๊ยวน้ำกับซาลาเปาที่ยังไม่เย็น สุดท้ายไม่ลืมซดน้ำแกงด้วย
เวลาครึ่งชั่วยามผ่านไปไวมาก ไ
