างซิ่วเอ๋อเป็นแม่ม่าย ตอนแรกพวกเขาไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับจางซิ่วเอ๋อ กลัวว่าอีกฝ่ายได้ฟังแล้วจะเสียใจ
แต่ต่อมาจางซิ่วเอ๋อกลับพูดเรื่องที่ตัวเองเป็นแม่ม่ายได้อย่างหน้าระรื่น บอกว่าพอเป็นแบบนี้จะได้ออกจากตระกูลจาง ชื่นอุราสุด ๆ
ซึ่งเรื่องนี้หนีจื่อถามตัวเองแล้ว และตอบว่าทำไม่ได้
จะว่าไปแล้ว ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่แค่ยอมรับสถานะแม่ม่ายของตัวเอง แถมยังรู้สึกโชคดีเสียด้วย
ถ้านางแต่งเข้าไปแล้วคุณชายเนี่ยขี้โรคยังไม่ตาย นางก็ต้องเป็นภรรยาของคนแปลกหน้าน่ะสิ และรู้สึกว่าถ้าต้องอยู่ในบ้านตระกูลเนี่ยก็ไม่รู้จะมีเรื่องโชคร้ายอะไรรอนางอยู่บ้าง
นางเองก็แขนเล็กขาเล็ก ต่อให้มีความคิดแบบคนยุคปัจจุบัน ก็ต้องโดนข่มเหงที่ตระกูลเนี่ยอยู่ดี
จะมีอิสระเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร? ตรงที่คนตระกูลเนี่ยไม่ยุ่งกับนาง ส่วนคนตระกูลจางอยากยุ่งแต่ก็ยุ่งไม่ได้!
จางซิ่วเอ๋อแทบอยากจะปรบมือให้คุณชายเนี่ยในใจ! ตายได้ดี! ตายได้เจ๋ง! โดยเฉพาะคนที่เอาชัยอย่างคุณชายเนี่ย ตายตั้งสองครั้ง!
เช้าวันรุ่งขึ้น แม่เฒ่าโจวก็ใส่ผักเต็มตะกร้าแบกหลังให้จางซิ่วเอ๋อเอากลับไป
จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ปฏิเสธ ต่อให้เป็นครอบครัวเดียวกันก็ต้องมีรับมีให้
ตอนนี้ผักนี่เป็นสิ่งเดียวที่แม่เฒ่าโจวมอบให้ได้ หากนางไม่รับจะทำให้แม่เฒ่าโจวไม่สบายใจ
และสำหรับแม่เฒ่าโจวแล้ว การได้ช่วยหลานตัวเองก็คงเป็นเรื่องที่มีความสุข
แน่นอนว่าตอนขากลับจางซิ่วเอ๋อต้องนั่งรถ ดีที่หมู
