บทที่ 102 พ่อไก่เหล็กที่ยอมทิ้งขน
หยางชุ่ยฮวาที่เคยตระหนี่ประหนึ่งพ่อไก่เหล็กบัดนี้ยอมถอนขนแล้ว ทำให้คนทั้งบ้านตื้นตันสุด ๆ
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะไม่ชอบสีของแถบผ้า เพราะดูสูงวัยเกินไปหน่อย แต่นางก็ใช้รัดผมอย่างไม่รังเกียจ
แม้แต่หนีจื่อยังผูกผมเป็นโบด้วยแถบผ้า
ส่วนป้าหยวนยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าบ้านตระกูลโจวด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
ตระกูลโจวเป็นอะไรไป? ทุกครั้งที่แม่โจวกลับมา ตระกูลโจวต้องชุลมุนวุ่นวายเหลือแสน ครั้งนี้กลับดูรักใคร่กลมเกลียวผิดปกติ
ป้าหยวนรั้งตัวซานหยาที่เล่นอยู่ข้างนอกแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “เอ๊ะ ซานหยา แถบผ้าบนหัวเจ้าสวยจริง ใครซื้อให้เหรอ?”ป้าหยวนคิดอยู่ว่าเป็นแม่โจวที่แอบซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ มาพะเน้าพะนอหยางชุ่ยฮวาหรือไม่ หยางชุ่ยฮวาถึงยอมให้พวกนางอยู่บ้านจางซานหยาไม่เหมือนเด็กคนอื่นในวัยเดียวกัน ตอนที่เห็นป้าหยวนก็รู้ว่าป้าหยวนไม่ใช่คนดี นางเบี่ยงหลบมือของป้าหยวนที่เอื้อมมาแล้วบอก “ป้าสะใภ้ใหญ่ข้าซื้อให้!”ป้าหยวนตาโต นางไม่อยากจะเชื่อว่าหยางชุ่ยฮวาจะทำเรื่องแบบนี้“อะไรนะ! ป้าใหญ่เจ้าเป็นคนซื้อเหรอ?” ป้าหยวนถามอึ้ง ๆขณะนั้นหยางชุ่ยฮวายกน้ำออกมากะละมังหนึ่งแล้วสาดใส่ป้าหยวน “ข้าเป็นคนซื้อเอง เกี่ยวอะไรกับเจ้า? ทำไม? ดูถูกกันรึ!”ซ่า….น้ำถูกสาดออกมาป้าหยวนรีบเบี่ยงหลบเข้าด้านข้าง ถึงไม่โดนสาดนางมองพื้น และตาแหลมไปเห็นขนไก่ในน้ำแล้วก็ต้องตะลึงอีกครั้งนี่ตระกูลโจวจะเชือดไก่ให้
