บทที่ 100 นักฉ้อฉล
“ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงวิญญาณร้ายตนนั้นอยู่! พวกเจ้าบอกว่าเห็นเสื้อเปื้อนเลือดใชไหม เลือดบนเสื้อนั่นก็คือหลักฐานที่จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงวิญญาณร้ายด้วยเลือด!” หูครึ่งเซียนพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น
“อะไรนะ ท่านหมายถึงจางซิ่วเอ๋อเลี้ยงผีไว้งั้นเหรอ?” สีหน้าจางอวี่หมินขาวซีด
“ถูกต้อง ตอนนี้วิญญาณร้ายตนนั้นได้จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงไว้ จึงไม่ทำร้ายจางซิ่วเอ๋อ” หูครึ่งเซียนย้ำ
จางอวี่หมินหน้าซีดเผือด ถ้าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนเลี้ยงวิญญาณนั่น เช่นนั้นก่อนหน้านี้ที่นางเคยล่วงเกินจางซิ่วเอ๋อไว้ หากจางซิ่วเอ๋อปล่อยวิญญาณนั่นมาสิงนางจะทำอย่างไร?
“จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงวิญญาณได้อย่างไรกัน! นี่มันสยดสยองเกินไปแล้ว!” จางอวี่หมินขบฟันกรอด
หูครึ่งเซียนเอ่ย “โทษจางซิ่วเอ๋อไม่ได้หรอก ข้าว่าวิญญาณร้ายนั่นเก่งกาจเกินไป ลวงสติจางซิ่วเอ๋อให้หลงใหล ให้จางซิ่วเอ๋อทำทุกอย่างเพื่อมัน เกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ต่างคนต่างได้ผลประโยชน์”
“แต่สุดท้ายแล้วคนและผีต้องเดินคนละเส้นทาง ถ้าจางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้ต่อไป ต้องมีสักวันที่ถูกผีตนนั้นทำร้ายแน่” หูครึ่งเซียนกล่าวต่อ
แม่เฒ่าจางกัดฟัน “ถ้านางโดนผีทำร้าย นั่นยิ่งดีมากเข้าไปใหญ่!”
จางต้าหูเตือนอยู่ข้าง ๆ “ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อไม่รู้เรื่องนะขอรับ”
“พี่สี่ เวลานี้แล้วพี่ยังจะปกป้องจางซิ่วเอ๋ออีก ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อสั่งให้ผีตนนั้นทำร้ายพวกเราทั้งบ้านนะเจ้าคะ!” จางอวี่หมินทนดูจางต้าห
