บทที่ 97 ไม่ได้เลวถึงสันดาน
จางซิ่วเอ๋อทนดูต่อไปไม่ไหวจึงพาจางชุนเถาออกไป
สำหรับจางซิ่วเอ๋อแล้ว การร้องไห้แก้ปัญหาไม่ได้หรอก มีแต่ต้องหาเงินให้มาก ๆ หาเงินได้มากขึ้นแล้วถึงจะแก้ปัญหาพวกนี้ได้
ในยุคโบราณแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านอกจากเงินแล้วก็ไม่มีอะไรที่พึ่งพาได้
“พี่ หลังจากนี้เราต้องช่วยบ้านท่านยายมากๆ นะเจ้าคะ” น้ำเสียงจางชุนเถามีแววเว้าวอนจริง ๆ แล้วจางชุนเถารู้ว่าตนพูดแบบนี้ไม่ถูก อย่างไรเสียจางซิ่วเอ๋อเป็นคนหาเงินจำนวนนี้มา ตอนนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ต้องให้จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงแต่นางเห็นคนตระกูลโจวอยู่กันอย่างยากลำบากก็พลอยเสียใจไปด้วย นางยอมกินน้อยหน่อยก็ได้หากมันจะช่วยตระกูลโจวได้จางซิ่วเอ๋อลูบหัวจางชุนเถา บอกเสียงอ่อนโยน “พูดอะไรโง่ ๆ นั่นบ้านท่านยายเรานะ พี่จะไม่ดูแลได้อย่างไร”จางชุนเถาพยักหน้า “พี่ ท่านนี่ดีจริง ๆ”จางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงความพึ่งพาจากจางชุนเถา จึงคลี่ยิ้มออกมาก่อนหน้านี้จางชุนเถาดูแลนางอย่างกับเป็นผู้ใหญ่ ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปบ้างและหันมาพึ่งพานางแล้วจางซิ่วเอ๋อมองพระจันทร์บนฟ้า สีหน้าดูล่องลอยออกไปยังที่ไกลแสนไกลดูท่าหนทางของนางยังต้องดำเนินต่อไปอีกยาวไกลจริง ๆ…..แต่ตราบใดที่ยังเป็นพระอยู่ก็ต้องเคาะระฆังวัด วันใดที่นางยังอาศัยอยู่ในร่างนี้ก็ต้องกตัญญูแทนเจ้าของร่าง แน่นอนว่าสงวนเฉพาะตระกูลโจวเท่านั้นพวกคนตระกูลจางเหรอ? เหอะ!ในคืนนั้นเองหยางชุ่ยฮวาและโจวอู่กลับมา
