ก็ให้ท่านแม่ไปหมดแล้ว เจ้าให้ท่านแม่เอาเงินออกมาก่อนแล้วกัน ถือว่าเจ้ายืมท่านแม่……”
จางต้าเหอก็รู้ว่าแม่เฒ่าจางไม่ยอมเอาเงินออกมาง่าย ๆ หรอก จึงเพิ่มประโยคท้าย
“ยืมเหรอ? แล้วข้าจะคืนอย่างไรล่ะ? ตามหลักเงินที่ข้าหามาก็ต้องให้ท่านแม่หมด” จางต้าหูคิดหนัก
จางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างดูถูก “เจ้าไม่รู้จักไปขอจากลูกสาวเจ้าหรือไง? ครั้งนี้เราต้องอกสั่นขวัญผวาเพราะบ้านผีสิงนะ เป็นความผิดจางซิ่วเอ๋อทั้งหมด! ค่าตามคนต้องให้จางซิ่วเอ๋อออก! รอจางซิ่วเอ๋อกลับมาเจ้าไปขอจางซิ่วเอ๋อก็จบ!”
จางต้าหูหนักใจ แค่เขานึกถึงจางซิ่วเอ๋อก็ปวดหัว เดี๋ยวนี้เขาว่าอะไรลูกสาวคนนี้ไม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องขอเงินจากจางซิ่วเอ๋อ จางต้าหูรู้สึกว่าไม่ง่ายนัก
ในตอนที่จางต้าหูยังลังเลอยู่ แม่เฒ่าจางก็ร้องโอดโอยขึ้นมา “ข้าทรมานจังเลย! เหมือนเห็นคนหัวกระทิงหน้าม้ามาลักวิญญาณข้า!”
แม่เฒ่าจางทรมานมากจริง ๆ แต่เรื่องเห็นคนหัวกระทิงหน้าม้าเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นมา!
……………………………………
