ไปได้ แต่…..”
จางต้าหูชะงักก่อนจะเอ่ยปาก “ข้าไม่มีเงิน”
พอได้ยินสามคำที่จางต้าหูพูด จางต้าเหอก็มีสีหน้าเย็นเยียบขึ้นมาทันควัน “เจ้าไม่มีเงินเหรอ?”
จางต้าหูพยักหน้า “เงินข้ายกให้ท่านแม่หมด…..”
พูดจบจางต้าหูก็มองแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางที่กลัวจนนิ่งไปพอได้ยินจางต้าหูจะขอเงินก็พลันมีหน้าตาแข็งทื่อ ทำตาเหลือกเหมือนไม่ได้ยิน!
จางต้าเหอมีสีหน้าไม่สู้ดี เขาพอมีเงินอยู่บ้าง แต่ทำไมเขาต้องเอาออกมาด้วย? อีกอย่าง ถ้าเขาเอาออกมาก็เหมือนเป็นการบอกแม่เฒ่าจางว่าบ้านพวกเขาซ่อนเงินส่วนตัวไว้น่ะสิ?
แล้วจะบอกว่าอย่างไรหลังจากนี้?
จางต้าเหอจึงเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “น้องสี่ เรื่องนี้เกิดเพราะบ้านเจ้า เจ้าต้องหาทางแก้เอาเอง!”
“ส่วนเรื่องไม่มีเงิน ก็เป็นปัญหาของเจ้า!” จางต้าเหอโยนภาระทันที
คนปกติใครเขาจะรับภาระแบบนี้? แต่จางต้าหูใช่คนปกติที่ไหน? พูดแบบจางซิ่วเอ๋อก็คือจางต้าหูดวงตามืดบอดมีแต่มันหมู! ในสมองมีแต่น้ำโคลน!
เวลาแบบนี้เขากลับรู้สึกว่าที่ทุกคนต้องอกสั่นขวัญผวากันหมดก็เพราะไปที่บ้านจางซิ่วเอ๋อ ดังนั้นเขาต้องรับผิดชอบ
แต่ถึงเขาจะคิดแบบนี้ เขาก็ไม่มีเงิน!
“แต่ข้าไม่มีเงินจริง ๆ” จางต้าหูบอกหงอย ๆ ถ้าเขามีเงินเขาเอาออกมานานแล้ว จะรอมาถึงตอนนี้ทำไม?
จางต้าเหอโมโหสุดขีด แต่ก็รู้แล้วว่าจางต้าหูไม่มีเงินจริง ๆ เขาไม่สนคนอื่นหรอกจะเป็นหรือจะตาย แต่ภรรยาตัวเองเขาต้องสน
พอคิดแบบนั้นจางต้าเหอก็เอ่ยขึ้น “เงินข้า
