บทที่ 94 ทำให้หวาดกลัว
พอเดินเข้ามาในป่าจริง ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าไม่มีใครเดินป่ามาหลายปี ฟ้าข้างนอกเพิ่งจะมืดไม่มาก แต่ด้านในกลับมืดสนิทเพราะถูกต้นไม้บดบังไว้จนมิด ดูมืดครึ้มน่าขนลุกยิ่งนัก
แต่เวลานี้ทุกคนต่างมาถึงที่นี่แล้ว จึงไม่มีใครอยากถอย!
ทั้งหมดยืนอยู่ตรงรั้วกำแพงหัก ๆ แล้วมองลอดเข้าไปข้างใน!
แม่เถาเห็นเสื้อตัวนั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ฟ้ามืดจึงมองเห็นแค่เงาของเสื้อ เสื้อนี่ดูเหมือนมีคนแขวนคอตายตรงนั้น!
นางจึงกรีดร้องเสียงแหลม!
พอแม่เถากรี๊ด คนอื่น ๆ ที่ยังไม่เห็นเสื้อก็ตื่นตกใจไปกับนางด้วย
แม่เฒ่าจางสบถลั่น “เจ้าจะร้องหาอะไร?”
แม่เถาชี้เสื้อผ้าตัวนั้น “ท่านแม่…..ดูสิเจ้าคะ……”
แม่เฒ่าจางมองตามแล้วก็ผงะตัวสั่นอยู่ที่เดิม นางผู้งมงายยิ่งกว่าใครในเวลานี้ลงไปคุกเข่าหมอบกราบเป็นที่เรียบร้อย
“ท่านเซียน ท่านเซียน พวกเราไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน ท่านเซียนโปรดอภัยด้วย” แม่เฒ่าจางโขกศีรษะกับพื้นปะหลก ๆ
ส่วนจางอวี่หมินนั้นอยากได้เสื้อผ้าและดอกไม้ผ้าของจางซิ่วเอ๋อมากจนใจกล้าเดินเข้าไป พอนางมองเห็นเสื้อผ้าบนต้นไม้จนชัดก็มีสีหน้ามืดครึ้มและโวยวายขึ้น “พวกท่านไม่ต้องกลัว! เสื้อนี่แขวนกับเชือกบนต้นไม้อยู่ ตัวขาดทุนจางซิ่วเอ๋อเป็นคนทำแน่ ๆ!”
ทุกคนได้ยินก็รู้สึกว่าเป็นไปได้จริง ๆ แม่เฒ่าจางได้สติกลับมาก็โมโหจนไม่สนเรื่องกลัวไม่กลัวแล้ว!
พอทุกคนเดินเข้าไปเห็นเสื้อแล้ว แม่เถาพูดอย่างระวัง “เหมือนจะมีเลือด
